ประเทศไทยได้ประกาศเจตนารมณ์สำคัญในการแก้ไขปัญหาการฟอกเงิน ซึ่งถือเป็นปัญหาใหญ่ของสังคม โดยการบัญญัติพระราชบัญญัติป้องกันและปราบปรามการฟอกเงิน พ.ศ.2542(ค.ศ.1999) เพื่อต่อสู้กับอาชญากรรมการฟอกเงินอย่างจริงจัง โดยกฎหมายใหม่นี้บัญญัติให้การฟอกเงินเป็นความผิดอาญา และให้มีมาตรการริบทรัพย์ทางแพ่ง เพื่อดำเนินการกับทรัพย์สินที่เกี่ยวข้องกับการกระทำความผิด ซึ่งความผิดมูลฐานที่ทำให้เกิดรายได้นำไปสู่การฟอกเงินในกฎหมายได้กำหนดไว้ 7 ฐานความผิด โดยมีสำนักงานป้องกันและปราบปรามการฟอกเงิน(ปปง.) เป็นผู้กำกับดูแลให้มีการปฏิบัติตามกฎหมายฉบับนี้ วิทยานิพนธ์เรื่องนี้จึงมีจุดมุ่งหมายที่จะศึกษารายละเอียดจากบทยัญญัติของพระราชบัญญัติป้องกันและปราบปรามการฟอกเงิน พ.ศ.2542 ให้ทราบถึงหลักการสำคัญของขั้นตอนการปฏิบัติในกระบวนการบังคับใช้กฎหมายป้องกันและปราบปรามการฟอกเงิน อันนำไปสู่แนวทางการประสานงานของหน่วยงานต่างๆ ในการใช้มาตรการทางอาญา และมาตรการริบทรัพย์ทางแพ่ง ผู้วิจัยได้เสนอข้อคิดเห็น ข้อเสนอแนะ และผลที่ได้จากการศึกษา เพื่อนำไปเป็นข้อพิจารณา หรือแนวทางในการกำหนดหลักเกณฑ์การปฏิบัติที่เหมาะสมในกระบวนการบังคับใช้กฎหมายป้องกันและปราบปรามการฟอกเงินของประเทศไทยให้มีประสิทธิภาพยิ่งขึ้นต่อไป