การศึกษาครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษารูปแบบการเดินทางได้แก่ระยะทางค่าใช้จ่าย และระยะเวลาในการเดินทาง เป็นต้น และศึกษาปัญหาและปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อรูปแบบการเดินทางของประชากรกลางวัน (Day Time Population) ซึ่งได้แก่ผู้ที่เดินทางเข้ามาทำกิจกรรมในพื้นที่ใจกลางกรุงเทพมหานครในช่วงเวลา 05.00-18.00 น.โดยมีทั้งผู้ที่อยู่ในพื้นที่และเดินทางมาจากนอกพื้นที่ การศึกษาครั้งนี้ได้ใช้เขตสาทรเป็นพื้นที่ศึกษา ซึ่งเขตสาทรเป็นย่านที่มีแหล่งรับการเดินทางมากและมีการเปลี่ยนแปลงเพิ่มสูงขึ้นโดยเฉพาะแหล่งงานเนื่องจากพื้นที่ติดกับย่านศูนย์กลางพาณิชยกรรม(Central Business Ditrict หรือ CBD) มีโครงข่ายหลักที่สามารถเชื่อมกับพื้นที่ส่วนต่าง ๆ ของเมืองได้สะดวก ทำให้เกิดการเดินทางของประชากรเข้าสู่พื้นที่เขตสาทรมาก การศึกษารูปแบบการเดินทางได้ศึกษาจากประชากรที่เข้ามาทำกิจกรรมโดยมีจุดปลายทางการเดินทางประเภทแหล่งงาน สถานศึกษา และย่านการค้าและบริการ พบว่าการเดินทางเข้ามาทำงานใช้รถยนต์ส่วนตัวมากที่สุด คิดเป็นร้อยละ 44.7 เดินทางในระยะไกลที่สุด40 กม. การเดินทางเข้ามาใช้บริการย่านการค้าและบริการใช้ขนส่งสาธารณะมากที่สุดร้อยละ 38 เช่นเดียวกับการเดินทางมาสถานศึกษาคิดเป็นร้อยละ 54.67 เดินทางในระยะทางไกลที่สุด 20 กม. ใช้เวลาเดินทางเฉลี่ย 48.35 35.03 30.4 นาที และเสียค่าใช้จ่ายในการเดินทาง 39.84 31.89 13.69 บาท ตามลำดับ เนื่องจากไม่สามารถเลือกจุดปลายทางในการเดินทางได้จึงเป็นความจำเป็นในการเดินทางเข้ามาในพื้นที่เขตสาทรประกอบกับความเคยชินกับปัญหาจึงมีความพึงพอใจต่อการเดินทางโดยรวมสูง ส่วนปัจจัยต่าง ๆ พบว่ามีความพึงพอใจด้านความสะดวก รวดเร็ว และความหลากหลายในการเดินทางต่ำ ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อรูปแบบการเดินทางคือลักษณะของผู้เดินทางเอง ลักษณะทางกายภาพนั่นคือการกระจุกตัวของแหล่งรับการเดินทางไม่ว่าจะเป็นแหล่งงาน สถานบริการและสถานศึกษา ที่ดึงดูดการเดินทางเข้ามาประกอบกับลักษณะโครงข่ายการคมนาคมขนส่ง จากการศึกษาพื้นว่าพบว่าควรมีการจัดการด้านการใช้ที่ดินโดยลดการขยายตัวของแหล่งรับการเดินทางในพื้นที่และกระจายไปในพื้นที่อื่นที่มีความเหมาะสม จัดการด้านสาธารณูปโภคและสาธารณูปการเพื่อที่อยู่อาศัยที่น่าอยู่ในพื้นที่เพื่อส่งเสริมการเดินทางในระยะสั้น ประกอบกับสร้างทางเลือกด้านการเดินทางประเภทขนส่งมวลชนซึ่งสามารถขนคนได้จำนวนมาก เสียค่าใช้จ่ายและสิ้นเปลืองพลังงานน้อยภายในพื้นที่ เนื่องจากในครั้งนี้เป็นการศึกษาเพียงพื้นที่หนึ่งของศูนย์กลางเมือง ดังนั้นควรศึกษาในพื้นที่อื่น ๆ ที่มีจุดปลายทางการเดินทางกระจายตัวอยู่ทั่วไป เพื่อให้ทราบรูปแบบการเดินทางอย่างชัดเจนและสามารถนำผลการศึกษาใช้เป็นข้อมูลประกอบการพิจารณาเพื่อการวางแผนด้านการใช้ที่ดินและการจราจรอย่างเหมาะสมกับพื้นที่ใจกลางเมืองและพื้นที่อื่น ๆ ในกรุงเทพมหานครกับหน่วยงานที่เกี่ยวข้องต่อไป