การวิจัยนี้ มีวัตถุประสงค์พื่อศึกษารูปแบบการเดินทาง ซึ่งได้แก่ วัตถุประสงค์การเดินทาง ความถี่จุดปลายทาง ระยะทาง ระยะเวลา ค่าใช้จ่าย เป็นต้น และปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อรูปแบบการเดินทางของผู้อยู่อาศัยชานเมืองกรุงเทพมหานคร โดยใช้เขตตลิ่งชันและทวีวัฒนาเป็นตัวอย่างในการศึกษา จากการศึกษาข้อมูลด้านการขยายตัวของพื้นที่เมืองลักษณะการใช้ที่ดินของมือง และโครงสร้างด้านประชากร เศรษฐกิจและสังคมของพื้นที่เขตตลิ่งชันและทวีวัฒนาในบริบทของกรุงเทพมหานครและบริบทของท้องถิ่น ผลการศึกษา พบว่าเขตตลิ่งชันและทวีวัฒนาเป็นพื้นที่ซึ่งมีบทบาทและถูกควบคุมลักษณะการใช้ที่ดินให้เป็นพื้นที่สีเขียวและริ้วสีเขียวเป็นส่วนใหญ่ เพื่อรองรับการอยู่อาศัยของประชากรเมืองและการเกษตรกรรมชานเมือง มีสัดส่วนของประชากรอยู่อาศัยต่อการจ้างงานสูงกว่าพื้นที่อื่น ๆ ของเมือง ในการศึกษารูปแบบการเดินทางใช้แบบสอบถามเป็นเครื่องมือในการเก็บข้อมูลโดยแบ่งกลุ่มประชากร เป็น 2 กลุ่ม คือ กลุ่มผู้อยู่อาศัยในครัวเรือนนอกภาคเกษตรจำนวน 155 ราย และกลุ่มผู้อยู่อาศัยในครัวเรือนภาคเกษตร 52 ราย พบว่า รูปแบบการเดินทางของผู้อยู่อาศัยในครัวนอกภาคเกษตรส่วนใหญ่ มีวัตถุประสงค์การเดินทางเพื่อไปทำงาน ร้อยละ 49.68 มีปลายทางบริเวณพื้นที่ต่อเนื่องกับที่อยู่อาศัยในเขตเมืองชั้นในร้อยละ 35.71 โดยใช้ยานพาหนะส่วนบุคคล ร้อยละ 46.45 ผู้อยู่อาศัยในครัวเรือนภาคเกษตรส่วนใหญ่มีวัตถุประสงค์การเดินทางเพื่อไปขายสินค้า ร้อยละ 34.62 และไปทำงานร้อยละ 28.85 มีปลายทางอยู่ในเขตตลิ่งชันและทวีวัฒนา ร้อยละ 48.08 ทั้งนี้ ผู้เดินทางทั้งสองกลุ่มมีความพึงพอใจกับความสะดวกสบายในการเดินทางสูงที่สุด และมีความพึงพอใจในภาพรวมของการเดินทาง ทางเลือกและค่าใช้จ่ายในการเดินทางน้อยที่สุด และในอนาคตผู้อยู่อาศัยชานเมืองมีแนวโน้มที่จะใช้ยานพาหนะส่วนบุคคลเพิ่มสูงขึ้น อันจะเป็นการสร้างปัญหาซึ่งเกิดจากปริมาณการจราจรที่แออัด และการสิ้นเปลืองพลังงานมากยิ่งขึ้นในอนาคต โดยปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อรูปแบบการเดินทางของผู้อยู่อาศัยชานเมือง สามารถแบ่งเป็น 2 กลุ่ม คือ ปัจจัยทางด้านกายภาพ ได้แก่ ลักษณะการใช้ที่ดิน การกระจุกตัวของการจ้างงานและสถานบริการ และปัจจัยอื่น ๆ ซึ่งไม่ใช่ด้านกายภาพ อันเป็นปัจจัยจากลักษณะของผู้เดินทาง ลักษณะของการเดินทาง และความพึงพอใจในการเดินทาง ซึ่งการปรับปรุงหรือเปลี่ยนแปลงปัจจัยตัวใดตัวหนึ่งจะส่งผลกระทบต่อการเลือกการเดินทางของบุคคล ทั้งนี้ จึงมีข้อเสนอแนะว่าควรจะได้มีการปรับปรุงและควบคุมมาตรการในการใช้ที่ดินชานเมืองโดยเฉพาะพื้นที่สีเขียวในการเป็นพื้นที่รองรับการอยู่อาศัยของประชากรเมืองและแหล่งงานแบบเมือง ด้านการขนส่ง ควรส่งเสริมปรับปรุงให้เกิดการเดินทางระยะสั้นภายในท้องถิ่น ทั้งด้านเส้นทาง ยานพาหนะ และการรวมกลุ่มชุมชน อย่างไรก็ดีเนื่องจากการศึกษาเป็นเพียงตัวอย่างขนาดเล็ก จึงควรได้มีการศึกษาเพิ่มเติมเพื่อขยายผลให้มีความครอบคลุมลักษณะกายภาพ เศรษฐกิจ และสังคม ของผู้อยู่อาศัยบิรเวณชานเมืองในด้านอื่น ๆ เพื่อให้สามารถนำไปใช้ในการปรับปรุงการวางแผนการใช้ที่ดินและระบบโครงข่ายคมนาคมของเมืองกรุงเทพมหานครต่อไปในอนาคต