เนื่องจากการเจริญเติบโตอย่างรวดเร็วของเศรษฐกิจโลกและกลุ่มประเทศต่าง ๆ ในปัจจุบันอีกทั้งสภาพทางเศรษฐกิจที่มีการแข่งขันกันอย่างรุนแรง ยิ่งไปกว่านั้น กระแสของการร่วมมือกันทางเศรษฐกิจและการเงินมีมากขึ้น ทั้งนี้ เนื่องจากหลายกลุ่มประเทศเล็งเห็นถึงประโยชน์ของการรวมตัวกันเพื่อความแข็งแกร่งและมั่นคงทั้งทางด้านเศรษฐกิจและการเมือง และด้วยความสำเร็จของการรวมตัวทางสกุลเงินของยุโรป ยิ่งเป็นแรงกระตุ้นให้หลายกลุ่มประเทศเร่งสนับสนุนและให้ความร่วมมือกันในการรวมตัวกันทั้งทางเศรษฐกิจและการเงิน วัตถุประสงค์ของงานวิจัยนี้คือ ความเป็นไปได้ของประเทศเอเซียตะวันออกที่จะรวมตัวกันทางเศรษฐกิจและการเงิน และทิศทางของความร่วมมือ ในการศึกษาโดยใช้ทฤษฎีอาณาเขตเงินตราที่เหมาะสมในการวิเคราะห์ โดยพิจารณาจากปัจจัยต่าง ๆเช่น อัตราเงินเฟ้อ อัตราการเจริญเติบโตทางเศรษฐกิจ โครงสร้างทางเศรษฐกิจ การค้าระหว่างประเทศและขนาดของเศรษฐกิจ ผลที่ได้รับแสดงให้เห็นว่าก่อนเกิดวิกฤตการณ์ทางเศรษฐกิจ จีน เกาหลีใต้มาเลเซีย ฟิลิปปินส์ สิงคโปร์ ไต้หวัน และไทยสามารถเข้าร่วมในอาณาเขตเงินตราที่เหมาะสมได้อย่างไรก็ตาม เมื่อเกิดวิกฤตการณ์ทางเศรษฐกิจและการเงินแล้วนั้น ดูเหมือนทุก ๆ ประเทศจะหยุดชะงักขบวนการต่าง ๆ ในการรวมตัวกันไป และไม่แสดงให้เห็นถึงการรวมตัวกันในทิศทางที่เหนียวแน่นขึ้นทั้งนี้คงเนื่องมาจาก วิกฤตการณ์ในครั้งนี้นั้น เกิดขึ้นในภาคการเงินเป็นหลัก ซึ่งมีผลกระทบโดยตรงต่อการผันผวนของอัตราแลกเปลี่ยน แต่อย่างไรก็ดี เหตุการณ์ในครั้งนี้ก็เป็นบทเรียนที่มีคุณค่ามากต่อประเทศในเอเซียตะวันออก และทำให้ทุกประเทศหันมาให้ความสนใจอย่างจริงจังต่อการรวมตัวกันทางเศรษฐกิจและการเงินอีกครั้ง เนื่องมาจากวิกฤตการณ์ทำให้เห็นถึงความอ่อนแอของภาคการเงินได้อย่างชัดเจน จากการศึกษาการพึ่งพากันทางด้านการค้านั้น โดยพิจารณาจากปริมาณการส่งออกและนำเข้าของแต่ละคู่ประเทศ สรุปได้ว่า โดยภาพรวมการค้าซึ่งกันและกันในเขตภูมิภาคนี้มีอัตราสูงมากซึ่งเป็นรากฐานที่ดีสำหรับการนำไปสู่การรวมตัวกันทางเศรษฐกิจและการเงิน ซึ่งจะเห็นได้ชัดจากผลของการศึกษาว่าในส่วนภูมิภาคนี้ ประเทศต่าง ๆ มีสัดส่วนในการค้าซึ่งกันและกันเพิ่มมากขึ้นตั้งแต่ปี ค.ศ.1980 จนกระทั่งถึงปัจจุบัน ยกตัวอย่างเช่น ประเทศญี่ปุ่น มีอัตราการส่งออกและนำเข้า จากกลุ่มประเทศในภูมิภาคเดียวกันนี้มากขึ้นอย่างต่อเนื่อง ทั้งนี้ ก็เป็นปัจจัยหนึ่งที่สนับสนุนให้ประเทศที่มีเศรษฐกิจที่แข็งแกร่งอย่างประเทศญี่ปุ่นนี้ สามารถเป็นผู้นำในการรวมตัวกันทางเศรษฐกิจในเขตภูมิภาคนี้ได้อย่างมีประสิทธิภาพ สรุปได้ว่าถ้ามีการรวมตัวกันในเอเซียตะวันออกนั้น ก้าวแรกที่ควรจะเคลื่อนไปสู่นั้นก็คือเขตการค้าเสรี แล้วค่อย ๆ ก้าวไปทีละขั้นตอนสำหรับการรวมตัวที่เหนียวแน่นขึ้น ซึ่งทั้งนี้ ความร่วมมือกันเป็นสิ่งที่จำเป็นยิ่งนัก อีกทั้งการจัดตั้ง องค์กรกลาง ตัวอย่างเช่น ธนาคารกลางแห่งเอเซียตะวันออก ก็ควรจะมีแรงสนับสนุนอย่างจริงจัง เพื่อรองรับ รากฐานอันมั่นคงในการรวมตัวกันทางเศรษฐกิจและการเงินในภูมิภาคนี้ ซึ่งจะเป็นหนทางนำไปสู่การเติบโตทางเศรษฐกิจครั้งยิ่งใหญ่อีกครั้งหนึ่งของภูมิภาคเอเซีย