โดยที่การระงับข้อพิพาทโดยอนุญาโตตุลาการเป็นที่นิยมและยอมรับว่าเป็นวิธีการระงับข้อพิพาทนอกศาลที่มีประสิทธิภาพวิธีหนึ่ง เพราะคำชี้ขาดอนุญาโตตุลาการสามารถใช้บังคับได้เกือบทั่วโลก พระราชบัญญัติอนุญาโตตุลาการ พ.ศ.2530 เป็นกฎหมายว่าด้วยอนุญาโตตุลาการนอกศาลที่ใช้บังคับกับอนุญาโตตุลาการภายในประเทศและการบังคับคำชี้ขาดอนุญาโตตุลาการต่างประเทศปรากฎว่า พระราชบัญญัติดังกล่าวมีข้อบกพร่องและความไม่เหมาะสมในบางเรื่องที่จะช่วยสนับสนุนและส่งเสริมการอนุญาโตตุลาการ วิทยานิพนธ์นี้มุ่งจะศึกษาถึงกฎหมายว่าด้วยอนุญาโตตุลาการทั้งในอดีตและปัจจุบัน กระบวนการอนุญาโตตุลาการของประเทศไทยและกฎหมายอนุญาโตตุลาการของต่างประเทศ เพื่อให้ทราบถึงแนวคิดและกฎหมายที่ใช้บังคับกับการอนุญาโตตุลาการพาณิชย์ระหว่างประเทศ โดยเฉพาะอย่างยิ่งได้ศึกษาแนวความคิดและปัญหาบางเรื่องในการอนุญาโตตุลาการพาณิชย์ระหว่างประเทศ กล่าวคือ ในเรื่องบทบาทของศาลในการอนุญาโตตุลาการ เรื่องบทบาทของอนุญาโตตุลาการในการวินิจฉัยอำนาจในการพิจารณาอำนาจของตน (competence de la competence) รวมทั้งเรื่องความรับผิดและความคุ้มกันอนุญาโตตุลาการ (immunity) และหาแนวทางแก้ไข ผลของการศึกษาเรื่องนี้ปรากฎว่า บทบัญญัติของกฎหมายในเรื่องที่ศึกษายังไม่เหมาะสม บางเรื่องมีปัญหาในทางปฏิบัติเพราะไม่มีบทบัญญัติที่ชัดเจน จึงน่าจะนำความคิดของกฎหมายแม่แบบของ UNCITRAL และกฎหมายของต่างประเทศในเรื่องที่เหมาะสมมาปรับปรุงแก้ไขพระราชบัญญัติอนุญาโตตุลาการ พ.ศ.2530 และกฎหมายที่เกี่ยวข้อง ทั้งนี้ เพื่อให้ระบบอนุญาโตตุลาการและกฎหมายว่าด้วยอนุญาโตตุลาการเป็นที่ยอมรับเชื่อถือและมีมาตรฐานในระดับสากล