การดำเนินคดีอาญามีวัตถุประสงค์เพื่อค้นหาความจริง โดยการวินิจฉัยข้อเท็จจริงจากพยานหลักฐานในสำนวนหรือการชั่งน้ำหนักพยานหลักฐาน และศาลจะลงโทษจำเลยต่อเมื่อได้ความชัดแจ้งจนปราศจากข้อสงสัยตามสมควรว่ามีการกระทำผิดจริง โดยจำเลยเป็นผู้กระทำความผิดนั้น การชั่งน้ำหนักพยานหลักฐานเป็นเรื่องของการใช้ดุลพินิจ ซึ่งในทางปฏิบัติของศาลไทยได้ยึดถือแนวบรรทัดฐานคำพิพากษาฎีกาเป็นแนวทางในการใช้ดุลพินิจวินิจฉัยชั่งน้ำหนักพยานหลักฐานเรื่อยมา วิทยานิพนธ์ฉบับนี้ศึกษาถึงแนวคำพิพากษาศาลฏีกาของไทยที่วางบรรทัดฐานเกี่ยวกับการชั่งน้ำหนักพยานหลักฐานในคดีอาญา ผลการวิจัยพบว่าศาลฎีกาได้วางบรรทัดฐานในเรื่องพยานหลักฐานที่มีน้ำหนักน้อย ซึ่งโดยลำพังตัวของมันเองแล้วไม่มีน้ำหนักรับฟังลงโทษจำเลยได้ ได้แก่พยานบอกเล่าที่ศาลรับฟังและคำซัดทอดของผู้ร่วมกระทำความผิด และศาลฎีกายังได้วางหลักในเรื่องพยานประกอบพยานหลักฐานที่มีน้ำหนักน้อยว่าจะต้องมีพยานประกอบจึงจะรับฟังลงโทษจำเลยได้ การวางบรรทัดฐานดังกล่าวสอดคล้องกับหลักการพิสูจน์จนสิ้นสงสัยในคดีอาญากล่าวคือศาลจะไม่ลงโทษยจำเลยด้วยพยานหลักฐานที่มีน้ำหนักน้อยโดยปราศจากพยานหลักฐานประกอบ ดังนั้น ปัญหาการใช้ดุลพินิจวินิจฉัยที่ฝ่าฝืนแนวบรรทัดฐานการชั่งน้ำหนักพยานหลักฐานในคดีอาญา ซึ่งถูกจำกัดสิทธิอุทธรณ์ฎีกาเนื่องจากเป็นปัญหาข้อเท็จจริง จึงควรให้คู่ความมีสิทธิอุทธรณ์ฎีกาเนื่องจากเป็นปัญหาข้อเท็จจริงจึงควรให้คู่ความมีสิทธิอุทธณ์ฎีกาให้ศาลสูงตรวจสอบการใช้ดุลยพินิจได้ โดยทำเป็นตัวบทกฎหมายหรือศาลฎีกาวางบรรทัดฐานขึ้นใหม่ให้ถือว่าเป็นปัญหาข้อกฎหมาย