เมื่อเด็กและเยาวชนตกเป็นผู้เสียหายในความผิดอาญาจากการกระทำของบุคคลอื่น บิด มารดา ย่อมมีหน้าที่ในการดูแลการดำเนินคดี แทนผู้เยาว์ ต่อผู้กระทำความผิด และรักษาเยียวยาสภาพร่างกาย และจิตใจของผู้เสียหาย แต่ถ้าหากเด็กไม่มีบิดา มารดา หรือมีแต่บิดา หรือมารดา ด้อยความรู้ความสามารถ หรือบิดา มารดา เป็นผู้กระทำความผิดต่อเด็กย่อมเป็นเหตุให้เด็กและเยาวชนผู้เสียหาย จะขาดผู้ที่จะเข้ามาปกป้องดูแลสวัสดิภาพของตน ในกรณีที่เป็นปัญหาสำคัญที่รัฐควรเข้ามามีบทบาท กำหนดให้เจ้าพนักงานของรัฐมีส่วนร่วมในการปกป้องคุ้มครองดูแลเด็ก ซึ่งตกเป็นผู้เสียหายอันเป็นการคุ้มครองสิทธิของเด็กตามหลักสิทธิมนุษยชน ในปัจจุบันเมื่อเด็กเป็นผู้กระทำความผิดอาญาจะอยู่ภายใต้การพิจารณาคดีของศาลเยาวชนและครอบครัว ซึ่งมีวิธีพิจารณาคดีเป็นพิเศษแตกต่างจากศาลทั่วไป โดยคำนึงถึงผลประโยชน์สูงสุดของเด็กเป็นสำคัญ อีกทั้งยังมีเจ้าพนักงานสถานพินิจ ซึ่งอยู่ภายใต้พระราชบัญญัติ จัดตั้งศาลเยาวชนและครอบครัว และวิธีพิจารณาคดีเยาวชนและครอบครัวพ.ศ. 2534 เป็นผู้ปฏิบัติหน้าที่คุ้มครองเด็กและเยาวชนผู้เสียหาย เฉพาะคดีครอบครัวที่ผู้เยาว์ มีผลประโยชน์ได้เสียเมื่อมีการดำเนินคดีในศาลเยาวชน และครอบครัวเท่านั้นเมื่อเปรียบเทียบกับต่างประเทศ จะเห็นได้ว่าบทบัญญัติของกฎหมายหลายประเทศ อาทิเช่น ประเทศสหรัฐอเมริกาประเทศเยอรมัน ประเทศอังกฤษ กำหนดบทบาทเจ้าพนักงานของรัฐ ให้มีอำนาจหน้าที่คุ้มครองเด็กในการสืบเสาะและค้นหาเด็กที่อยู่ในภาวะอันตราย รวบรวมข้อมูลเกี่ยวกับเด็กเพื่อนำเสนอศาลประกอบการพิจารณา มีส่วนร่วมในการพิจารณาคดีของศาล ตลอดจนกำกับให้เป็นไปตามคำสั่งของศาลซึ่งต่างจากประเทศไทย ที่เจ้าพนักงานของรัฐไม่มีบทบาทเท่ากับองค์กรของเอกชน แต่องค์กรเอกชนก็ไม่อาจทำหน้าที่ในการคุ้มครองเด็กที่ตกเป็นผู้เสียหาย ในคดีอาญาได้เท่าที่ควร เพราะขาดกฎหมายรองรับ ด้วยเหตุผลดังกล่าว จึงสมควรเพิ่มบทบาทและอำนาจหน้าที่ของรัฐ อันได้แก่ สถานพินิจ ให้มีอำนาจหน้าที่ในการคุ้มครองเด็กที่เป็นผู้เสียหายในคดีอาญา ซึ่งขาดไร้ผู้ดูแล ทั้งควรมีเจ้าพนักงานผู้ปฏิบัติงานเกี่ยวกับเด็ก อันได้แก่นักจิตวิทยา นักสังคมสงเคราะห์ แพทย์ เพิ่มเติมในองค์กรดังกล่าว โดยการขยายหน่วยงาน เพิ่มบุคลากร และงบประมาณ