การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อสร้างและทดสอบตัวแบบความสัมพันธ์เชิงสาเหตุของปัจจัยต่าง ๆ ที่มีผลต่อความพึงพอใจในการทำงานพยาบาล โดยกลุ่มตัวอย่างคือพยาบาลวิชาชีพจากโรงพยาบาลในสี่เหล่าทัพ จำนวน 227 คนวิธีการวิจัยได้นำเอาวิธีการวิเคราะห์เส้นทางความสัมพันธ์เข้ามาใช้โดยใช้แบบสอบถามที่สร้างขึ้นแบบโครงสร้างวิเคราะห์ข้อมูล เครื่องมือที่ใช้ได้ทำการตรวจสอบความเที่ยงตรงของเนื้อหาและความน่าเชื่อถือ การวิเคราะห์ข้อมูลโดยวิธีการวิเคราะห์ทางสถิติ คือการหาค่าเฉลี่ย ค่าเบี่ยงเบนมาตรฐาน ค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์แบบเพียร์สัน ค่าสัมประสิทธิ์เส้นทาง ค่าสัมประสิทธิ์ความแปรปรวน และการถดถอยแบบพหุคูณ พบว่า ตัวแบบความสัมพันธ์เชิงสาเหตุที่มีความสอดคล้องกับข้อมูลเชิงประจักษ์อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 (P < .05) มีดังนี้ 1. ตัวแปรที่มีผลกระทบทางตรงต่อความพึงพอใจในการทำงานคือการสนับสนุนทางสังคมและความเหนื่อยหน่ายในการทำงาน 2. ตัวแปรที่มีผลกระทบทางอ้อมต่อความพึงพอใจในการทำงานคือสภาพการทำงาน ความเครียด เครือข่ายทางสังคมด้านระยะเวลาติดต่อสื่อสาร ประสบการณ์การทำงาน อายุและโรงพยาบาลที่สังกัด 3. การสนับสนุนทางสังคมมีปริมาณผลกระทบทางตรงต่อความพึงพอใจในการทำงานมากที่สุด (.26) รองลงมาคือความเหนื่อยหน่ายในการทำงาน (.21) 4. สภาพการทำงานมีปริมาณผลกระทบทางอ้อมต่อความพึงพอใจในการทำงานมากที่สุด (.15) รองลงมาคือ ความเครียด(.11) เครือข่ายทางสังคมด้านระยะเวลาติดต่อสื่อสาร (.01)ประสบการณ์การทำงาน และอายุของบุคลากรพยาบาล (.10) 5. การสนับสนุนทางสังคมมีปริมาณผลกระทบโดยรวมต่อความพึงพอใจในการทำงานมากที่สุด (.26) รองลงมาคือความเหนื่อยหน่ายในการทำงาน (.21) สภาพการทำงาน (.15)ความเครียด (.11) ส่วนตัวที่มีปริมาณผลกระทบโดยรวมต่ำที่สุดคือ โรงพยาบาลที่สังกัด (.01)