วิทยานิพนธ์ (นศ.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2540

สร้างและทดสอบตัวแบบความสัมพันธ์เชิงสาเหตุของปัจจัยต่างๆ ที่มีผลต่อความพึงพอใจในการทำงานพยาบาล โดยกลุ่มตัวอย่างคือพยาบาลวิชาชีพจากโรงพยาบาลในสี่เหล่าทัพ จำนวน 227 คน ใช้วิธีการวิเคราะห์เส้นทางความสัมพันธ์ โดยใช้แบบสอบถามที่สร้างขึ้นแบบโครงสร้างวิเคราะห์ข้อมูล เครื่องมือที่ใช้ได้ทำการตรวจสอบความเที่ยงตรง ของเนื้อหาและความน่าเชื่อถือ วิเคราะห์ข้อมูลโดยวิธีการวิเคราะห์ทางสถิติ คือการหาค่าเฉลี่ย ค่าเบี่ยงเบนมาตรฐาน ค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์แบบเพียร์สัน ค่าสัมประสิทธิ์เส้นทาง ค่าสัมประสิทธิ์ความแปรปรวน และการถดถอยแบบพหุคูณ พบว่า ตัวแบบความสัมพันธ์เชิงสาเหตุ ที่มีความสอดคล้องกับข้อมูลเชิงประจักษ์ อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 (P<.05) มีดังนี้ 1. ตัวแปรที่มีผลกระทบทางตรง ต่อความพึงพอใจในการทำงานคือการสนับสนุนทางสังคม และความเหนื่อยหน่ายในการทำงาน 2. ตัวแปรที่มีผลกระทบทางอ้อม ต่อความพึงพอใจในการทำงานคือสภาพการทำงาน ความเครียด เครือข่ายทางสังคมด้านระยะเวลาติดต่อสื่อสาร ประสบการณ์การทำงาน อายุแและโรงพยาบาลที่สังกัด 3. การสนับสนุนทางสังคมมีปริมาณผลกระทบทางตรง ต่อความพึงพอใจในการทำงานมากที่สุด (.26) รองลงมาคือ ความเหนื่อยหน่ายในการทำงาน (.21) 4. สภาพการทำงานมีปริมาณผลกระทบทางอ้อม ต่อความพึงพอใจในการทำงานมากที่สุด (.15) รองลงมาคือ ความเครียด (.11) เครือข่ายทางสังคมด้านระยะเวลาติดต่อสื่อสาร (.01) ประสบการณ์การทำงาน และอายุของบุคลากรพยาบาล (.10) 5. การสนับสนุนทางสังคม มีปริมาณผลกระทบโดยรวมต่อความพึงพอใจในการทำงานมากที่สุด (.26) รองลงมาคือ ความเหนื่อยหน่ายในการทำงาน (.21) สภาพการทำงาน (.15) ความเครียด (.11) ส่วนตัวที่มีปริมาณผลกระทบโดยรวมต่ำที่สุดคือ โรงพยาบาลที่สังกัด (.01)