การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อวิเคราะห์แบบการวิจัย เชิงทดลองที่ใช้ในวิทยานิพนธ์ระดับบัณฑิตศึกษา คณะครุศาสตร์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ระหว่างปีการศึกษา 2530-2537 จำนวน264 เล่ม รวบรวมข้อมูลโดยใช้แบบบันทึกข้อมูลจากวิทยานิพนธ์วิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติบรรยาย ข้อค้นพบที่ได้มีดังนี้ 1. รูปแบบการทดลองแบบทดลองจริงมีการใช้มากที่สุดและเป็นแบบที่มีความตรงภายในและความตรงภายนอกสูงสุดคือร้อยละ91.84 และ 60.28 มีอำนาจการทดสอบและขนาดอิทธิพลเท่ากับ.7421 และ 1.95 ตามลำดับ รูปแบบกึ่งทดลองมีการใช้และมีคุณภาพรองลงมาเป็นอันดับสอง ซึ่งมีความตรงภายใน, ความตรงภายนอก, อำนาจการทดสอบ และขนาดอิทธิพลเท่ากับร้อยละ82.78,ร้อยละ 57.68, .7485 และ 2.36 ตามลำดับ ส่วนแบบก่อนทดลองมีการใช้และมีคุณภาพต่ำที่สุด โดยมีความตรงภายใน,ความตรงภายนอก, อำนาจการทดสอบและขนาดอิทธิพลเท่ากับร้อยละ 49.49, ร้อยละ 53.28, .9548 และ 1.68 ตามลำดับ 2. วิทยานิพนธ์ส่วนใหญ่ศึกษาตัวแปรทดลองและตัวแปรตามอย่างละ 1 ตัว ตัวแปรทดลองศึกษาในประเด็นเกี่ยวกับกิจกรรมการเรียนการสอน และอุปกรณ์/สื่อสารสอนมากที่สุดร้อยละ 63.6ของนวัตกรรมที่ใช้ในการวิจัย คือ แผนการสอน 3 ใน 4 ของวิทยานิพนธ์ศึกษาผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนเฉพาะด้านพุทธพิสัย เครื่องมือที่ใช้มากที่สุดคือแบบสอบ ร้อยละ 66 ของเครื่องมือมีคุณภาพอยู่ในเกณฑ์ดี วิชาที่ศึกษามากที่สุดคือวิชาภาษาไทย วิชาคณิตศาสตร์และวิชาภาษาอังกฤษ ประชากรส่วนใหญ่อยู่ในระดับประถมศึกษาพื้นที่ที่ทำการศึกษาร้อยละ 52.7 อยู่ในกรุงเทพมหานครและปริมณฑลส่วนใหญ่ใช้เวลาในการทดลอง 4 สัปดาห์ขึ้นไปตัวอย่างส่วนใหญ่ได้มาโดยการเลือกโรงเรียนแบบเจาะจง ขนาดกลุ่มทดลองโดยเฉลี่ยประมาณกลุ่มละ 30 คน สถิติทดสอบใช้ t-test มากที่สุด