วิทยานิพนธ์ (ค.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2539

การวิจัยครั้งนี้มีจุดประสงค์เพื่อวิเคราะห์แบบการวิจัยเชิงทดลองที่ใช้ในวิทยานิพนธ์ระดับบัณฑิตศึกษา คณะครุศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ระหว่างปีการศึกษา 2530-2537 จำนวน 264 เล่ม รวบรวมข้อมูลโดยใช้แบบบันทึกข้อมูลจากวิทยานิพนธ์ วิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติบรรยาย ข้อค้นพบที่ได้มีดังนี้ 1.รูปแบบการทดลองแบบทดลองจริงมีการใช้มากที่สุดและเป็นแบบที่มีความตรงภายในและความตรงภายนอกสูงสุดคือร้อยละ 91.84 และ 60.28 มีอำนาจการทดสอบและขนาดอิทธิพลเท่ากับ .7421 และ 1.95 ตามลำดับ รูปแบบกึ่งทดลองมีการใช้และมีคุณภาพรองลงมาเป็นอันดับสอง ซึ่งมีความตรงภายใน, ความตรงภายนอก, อำนาจการทดสอบ และขนาดอิทธิพลเท่ากับร้อยละ 82.78, ร้อยละ 57.68, .7485 และ 2.36 ตามลำดับ ส่วนแบบก่อนทดลองมีการใช้และมีคุณภาพต่ำที่สุด โดยมีความตรงภายใน, ความตรงภายนอก, อำนาจการทดสอบ และขนาดอิทธิพลเท่ากับร้อยละ49.49, ร้อยละ 53.28, .9548 และ 1.68 ตามลำดับ 2.วิทยานิพนธ์ส่วนใหญ่ศึกษาตัวแปรทดลองและตัวแปรตามอย่างละ 1 ตัว ตัวแปรทดลองศึกษาในประเด็นเกี่ยวกับกิจกรรมการเรียนการสอน และอุปกรณ์/สื่อการสอนมากที่สุดร้อยละ 63.6 ของนวัตกรรมที่ใช้ในการวิจัยคือ แผนการสอน 3 ใน 4 ของวิทยานิพนธ์ศึกษา ผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนเฉพาะด้านพุทธิพิสัย เครื่อง มือที่ใช้มากที่สุดคือแบบสอบ ร้อยละ 66 ของเครื่องมือมีคุณภาพอยู่ในเกณฑ์ดี วิชาที่ศึกษามากที่สุดคือวิชาภาษาไทย วิชาคณิตศาสตร์ และวิชาภาษาอังกฤษ ประชากรส่วนใหญ่อยู่ในระดับประถมศึกษา พื้นที่ที่ทำการศึกษาร้อยละ 52.7 อยู่ในกรุงเทพมหานครและปริมณฑล ส่วนใหญ่ใช้เวลาในการทำการทดลอง 4 สัปดาห์ขึ้นไป ตัวอย่างส่วนใหญ่ได้มาโดยการเลือกโรงเรียนแบบเจาะจง ขนาดกลุ่มทดลองโดยเฉลี่ยประมาณกลุ่มละ 30 คน สถิติทดสอบใช้ t-test มากที่สุด