การวิจัยครั้งนี้มีจุดมุ่งหมายเพื่อศึกษาวิเคราะห์การจัดองค์กรสภาเกษตรกร แห่งชาติ โดยใช้ทฤษฎีและหลักกฎหมายมหาชนเป็นหลักในการวิเคราะห์ร่วมกับศาสตร์และบริบทอื่น ๆ ผลการวิจัยพบว่า 1. สภาเกษตรกรแห่งชาติมีสถานะเป็นองค์กรมหาชนอิสระที่ได้รับมอบอำนาจให้จัดทำบริการสาธารณะเฉพาะด้านการเกษตร 2. โครงสร้างการจำแนกระดับขององค์กรสภาเกษตรกรสามารถเทียบเคียงได้กับการจัดระบบบริ หารราชการส่วนภูมิภาค วิธีการได้มาซึ่งผู้แทนเกษตรกรนั้น การเลือกตั้งโดยอ้อมเหมาะสมที่สุด และการจัดระบบสมาชิกต้องสอดคล้องกับหลักการสนับสนุนการรวมกลุ่ม และไม่ขัดแย้งกับสถาบันเกษตรกรที่มีอยู่ 3. อำนาจหน้าที่ บทบาทของสภาเกษตรกร แห่งชาติระดับสูงที่เหมาะสม คือ การเป็นองค์กรต่อรองผลประโยชน์ระดับนโยบายกับรัฐและภาคธุรกิจ 4. การดำเนิน ระเบียบ วิธีการดำเนินงานขององค์กรสามารถช่วยควบคุมความชอบด้วยกฎหมายของนิติกรรมทางปกครองได้ และ 5.การควบคุมสภาเกษตรกรมีหลายกลไกแต่วิธีการที่จำเป็นต้องกำหนดในกฎหมายจัดตั้ง ให้ชัดเจน คือ การบังคับบัญชาและควบคุมกำกับ ผู้วิจัยมีข้อเสนอแนะว่า 1. ควรกำหนดให้สภาเกษตรกรทุกระดับเป็นนิติบุคคล 2. โครงสร้างองค์กรควรมีสภาเกษตรกร 4 ระดับ คือ ระดับชาติ จังหวัดอำเภอ และตำบล ใช้วิธีการเลือกตั้งโดยอ้อมตลอดสาย ในการได้มาซึ่งผู้แทนสมา ชิก และจัดระบบสมาชิกพื้นฐานโดยใช้กลุ่มเกษตรที่เป็นหรือไม่เป็นนิติบุคคล 3. อำ นาจหน้าที่ควรจัดให้สภาการเกษตรแห่งชาติมีอำนาจหน้าที่ในฐานะคณะกรรมการที่ ปรึกษาขณะที่สภาเกษตรกรระดับรองลงมาเป็นคณะกรรมการปฏิบัติการ 4. การดำ เนินงานควรจัดให้มีระเบียบวิธีการดำเนินงานที่เอื้ออำนวยต่อการควบคุมความชอบ ด้วยกฎหมายของนิติกรรมทางปกครอง และประสิทธิภาพการจัดทำบริการสาธารณะ ขององค์กร และ 5. การควบคุมกฎหมายจัดตั้งควรกำหนดดระบบการควบคุมโดยใช้ หลักการบังคับบัญชาระหว่างสภาเกษตรกรด้วยกันและหลักการควบคุมกำกับโดยกระทรวงเกษตรและสหกรณ์