ในการศึกษานี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาถึงรูปแบบของการวางแผนทางการเงินเพื่อที่อยู่อาศัยของผู้มีรายได้ปานกลางในกรุงเทพมหานคร และปัจจัยในการส่งเสริมการออมเพื่อที่อยู่อาศัย ตลอดจนปัญหาอุปสรรคของการวางแผนทางการเงินเพื่อซื้อที่อยู่อาศัย และแนวทางของภาครัฐและเอกชนในการส่งเสริมการออมเพื่อที่อยู่อาศัย วิธีการศึกษาเป็นกรณีศึกษาเชิงสำรวจ ด้วยการเก็บแบบสอบถามจำนวน 296 ตัวอย่าง ซึ่งครอบคลุมผู้มีรายได้ระดับปานกลางที่พักอาศัยในบ้านที่มีระดับราคาระหว่าง 500,000 - 2,000,000 บาท อันจะประกอบด้วยที่พักอาศัยประเภทบ้านเดี่ยว ทาวน์เฮ้าส์ และอาคารชุด ผลการศึกษาพบว่าผู้มีรายได้ระดับกลางส่วนใหญ่มีรูปแบบการวางแผนทางการเงินเพื่อซื้อที่อยู่อาศัยในระยะสั้นมากกว่าการวางแผนในระยะยาวโดยผู้มีรายได้ไม่แน่นอนจะมีการวางแผนในสัดส่วนที่สูงกว่ากลุ่มอาชีพผู้มีรายได้แน่นอน ในส่วนของการออมนั้นพบว่า ผู้ตอบแบบสอบถามส่วนใหญ่จะมีการออมเป็นประจำ และนิยมออมกับสถาบันการเงินเป็นหลัก โดยมีวัตถุประสงค์การออมเพื่อที่อยู่อาศัย ทั้งนี้สถาบันการเงินต่าง ๆ ได้มีการให้บริการเงินออมเพื่อที่อยู่อาศัย โดยการฝากเงินเป็นระยะเวลา 2.5 ปีและจะสามารถกู้เงินได้ 2.5 - 5 เท่าของเงินฝากพร้อมดอกเบี้ย ซึ่งในความเห็นของผู้ตอบแบบสอบถามส่วนใหญ่การเปิดบัญชีเงินออมเพื่อที่อยู่อาศัยดังกล่าวจะเป็นการกระตุ้นให้ดำเนินการออม แต่ในทางปฏิบัติพบว่าประชาชนมิได้มีการออมเพื่อที่อยู่อาศัย เนื่องจาก ปัญหาค่าเงินลดลงอันเป็นผลจากอัตราเงินเฟ้อ ประกอบกับระดับราคาที่อยู่อาศัยที่สูงขึ้นทำให้การออมดังกล่าวไม่สามารถบรรลุผลได้ อีกทั้งลักษณะนิสัยของคนไทยส่วนใหญ่ไม่มีการวางแผนในระยะยาวจึงมีผลให้ไม่นิยมการรอคอย นอกจากนี้ เงื่อนไขต่าง ๆของการออมเพื่อที่อยู่อาศัยไม่กระตุ้นความสนใจของผู้กู้เท่าที่ควรไม่ว่าจะเป็นอัตราดอกเบี้ยหรือสัดส่วนของเงินกู้ ยิ่งกว่านั้นในการแข่งขันการให้สินเชื่อที่อยู่อาศัยของสถาบันการเงินต่าง ๆ มีผลให้ผู้กู้มีทางเลือกอื่น โดยการกู้แทนที่จะมีการออมล่วงหน้า อย่างไรก็ตาม ผู้ซื้อบ้านได้มีการนำเงินเพื่อใช้จ่ายยามฉุกเฉินมาใช้ในการนี้ โดยจะจ่ายเป็นเงินค่าจองบ้านหรือเงินดาวน์ ฉะนั้นรัฐบาลควรจะมีมาตรการในการส่งเสริมให้ประชาชนมีนิสัยการออมซึ่งประกอบด้วยมาตรการทางด้านภาษีผ่อนปรนแก่สถาบันการเงินในการหาวิธีการในการดึงดูดใจให้มีการออมทรัพย์มากขึ้น เช่น การออกสลากออมสินเป็นต้น