งานตรวจสอบ เป็นงานจิตพิสัยที่ต้องใช้ความระมัดระวังเป็นพิเศษเนื่องจากงานตรวจสอบนั้นเมื่อพนักงานรับข้อมูลเข้ามาแล้วต้องทำการแปลงข้อมูลและเมื่อพบสิ่งที่ผิดปกติก็ต้องทำการตัดสินใจดำเนินการ งานชนิดนี้เป็นงานที่ซ้ำซากและน่าเบื่อหน่ายซึ่งทำให้เกิดผลกระทบต่อการปฏิบัติงานของพนักงานและยังเพิ่มความล้าทางจิตใจของพนักงานด้วย งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาการตอบสนองของคนงานที่ทำงานตรวจสอบในโรงงานประกอบชิ้นส่วนอิเล็กทรอนิกส์ และศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างความล้าของพนักงานกับการปฏิบัติงานของพนักงานนั้น 2) เปรียบเทียบความล้าสะสมทางจิตใจของพนักงานระหว่างกะเช้าและกะกลางคืน วิธีกำหนดความเร็วในการทำงานและวิธีกำหนดการพักสองวิธี 3) พัฒนาเกณฑ์ในการประเมินความล้าซึ่งรวมทั้งภาระงานในสภาพการทำงานจริง ในการวิจัยนี้ศึกษาการทำงานในกะเช้าและกะกลางคืน โดยแปรวิธีกำหนดการพัก 2 วิธี ได้แก่ แบบที่ใช้ปัจจุบัน (R1) และแบบที่จัดขึ้นใหม่(R2) โดยมีเวลาพักรวมเท่าเดิม การศึกษานี้วัดความล้าทางจิตใจของพนักงานหญิงจากแผนกตรวจสอบ 3 คน โดยใช้เครื่องวัดความล้าทางสายตา เครื่องวัดระยะเวลาตอบสนองและแบบสอบถามความล้า ข้อมูลจากการทำงานเป็นระยะเวลานานสามารถวัดได้จากเครื่องวัดคลื่นไฟฟ้ากล้ามเนื้อและเครื่องวัดอัตราการเต้นของหัวใจ โดยทดลองวัดจากพนักงาน 1 คน การทดสอบวิเคราะห์ผลทำได้โดยวิธีทางสถิติและการประยุกต์ทฤษฎีพัซซีเซ็ต ผลจากการวิจัยสรุปได้ว่า วิธีกำหนดการพักและกะการทำงานมีผลกระทบต่อระดับความล้าทางจิตใจของพนักงาน โดยกะการทำงานที่พักแบบ R1 มีระดับความล้าสูงกว่าการพักแบบ R2 สำหรับการทำงานเป็นกะนั้นพบว่า การทำงานในกะกลางคืนมีระดับความล้าสูงกว่าการทำงานในกะเช้า ส่วนการกำหนดความเร็วในการทำงานโดยใช้เครื่องจักรอุปกรณ์นั้นควรทำการทดลองแยกออกจากการทดลองนี้ เนื่องจากการเปลี่ยนทัศนคติของคนงานจากการกำหนดความเร็วด้วยตนเองมาเป็นเครื่องจักรต้องอาศัยเวลา ซึ่งเป็นข้อจำกัดในการศึกษานี้ นอกจากนี้ยังพบว่า การทำงานเป็นระยะเวลานานก่อให้เกิดความล้าสะสมต่อพนักงานตรวจสอบและยังลดสมรรถนะในการทำงานของกล้ามเนื้อ ส่วนเกณฑ์การประเมินความล้านั้นพบว่า เครื่องวัดความล้าทางสายตาเป็นเกณฑ์ในการประเมินความล้าทางจิตใจที่เหมาะสมที่สุด