ความล้าทางจิตใจก่อให้เกิดความเบี่อหน่าย ง่วงนอน อ่อนเพลีย และไม่อยากทำงานเป็นสภาวะที่เกี่ยวข้องกับการทำงานของก้านสมอง ในระบบประสาทส่วนกลาง ซึ่งจะส่งผลให้เกิดปัญหามากมายในโรงงานอุตสาหกรรม เช่น ความเสี่ยงสูงในการเกิดอุบัติเหตุ, ผลผลิตลดต่ำลง และการขาดงาน เป็นต้น วัตถุประสงค์ในการศึกษาวิจัยครั้งนี้คือ 1)เปรียบเทียบความล้าสะสมตลอดวัน ของงานซ้ำซากสองชนิด 2)ศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างความถี่ในการเห็นแสงกะพริบ/หยุดนิ่งโดยประยุกต์ใช้ฟัซซีเซตกับผลลัพธ์ที่ได้จากการใช้แบบสอบถาม 3)ใช้ผลของการศึกษาบ่งชี้ระดับของความล้าทางจิตใจ ทำการทดสอบทั้งวิธีทางด้านวัตถุวิสัย และทางด้านจิตวิสัย โดยผู้ถูกกดสอบทั้งหมดเป็นชาย 8 คน พนักงานตัดท่อ 4 คน และพนักงานกลึง4 คน พิจารณาค่าความถี่ในการเห็นแสงกะพริบ/หยุดนิ่งเวลาในการตอบสนอง ความแข็งแรงของมือ สำหรับวิธีทางด้านวัตถุวิสัย และใช้แบบสอบถามความรู้สึก สำหรับวิธีทางด้านจิตวิสัย ซึ่งผลการทดสอบจะนำมาวิเคราะห์ทางสถิติ กล่าวโดยสรุป งานกลึงท่อมีแนวโน้มที่จะส่งผลต่อระดับความล้าทางจิตใจมากกว่างานตัดท่อ โดยที่ขนาดของชิ้นงานมีผลต่อระดับความล้าดังกล่าว