วิทยานิพนธ์ (วศ.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2552

การศึกษานี้ทำการตรวจวัดอัตราการระบายอากาศพร้อมทั้งฝุ่นละอองและปริมาณจุลินทรีย์ ในอากาศของห้องภายในโรงพยาบาลที่ใช้วิธีระบายอากาศแตกต่างกัน ได้แก่ ห้องที่ระบายอากาศ ด้วยวิธีทางธรรมชาติ ห้องที่ใช้ระบบปรับอากาศแบบเดี่ยวและห้องที่ใช้ระบบปรับอากาศแบบรวม ภายในโรงพยาบาล โดยทำการศึกษาในช่วงเวลาเช้า ช่วงเที่ยงและช่วงบ่าย การเก็บตัวอย่าง จุลินทรีย์ใช้เครื่องเก็บตัวอย่างจุลินทรีย์ในอากาศแบบชั้นเดียว (Single Stage Bio-Impactor) ที่บรรจุ อาหารเลี้ยงเชื้อ Blood Agar สำหรับเชื้อแบคทีเรียและอาหารเลี้ยงเชื้อ Potato Dextrose Agar สำหรับเชื้อรา ในขณะเดียวกันทำการวัดฝุ่นละอองรวม ฝุ่นละอองขนาดไม่เกิน 10 ไมครอน ฝุ่น ละอองขนาดไม่เกิน 2.5 ไมครอน ความเร็วลม ความชื้นสัมพัทธ์ อุณหภูมิ บันทึกกิจกรรมและ จำนวนคนภายในห้อง การศึกษา พบว่า ห้องที่ระบายอากาศด้วยวิธีทางธรรมชาติมีอัตราแลกเปลี่ยนอากาศมาก ที่สุดอย่างมีนัยสำคัญที่ความเชื่อมั่นร้อยละ 95 (Sig. =0.000) และมีค่าความเข้มข้นฝุ่นละอองรวม ฝุ่นละอองขนาดไม่เกิน 10 ไมครอนและฝุ่นละอองขนาดไม่เกิน 2.5 ไมครอนมากกว่าห้องที่ใช้ ระบบปรับอากาศอย่างมีนัยสำคัญที่ความเชื่อมั่นร้อยละ 95 (Sig.=0.000, Sig.=0.000 และSig = 0.000) แต่ห้องที่ใช้ระบบปรับอากาศมีปริมาณเชื้อแบคทีเรียและเชื้อราในอากาศมากกว่าห้องที่ ระบายอากาศด้วยวิธีทางธรรมชาติอย่างมีนัยสำคัญที่ความเชื่อมั่นร้อยละ 95 (Sig.=0.021 และ Sig.=0.004) นอกจากนั้นพบว่า ความหนาแน่นของคนภายในห้องมีความสัมพันธ์กับปริมาณเชื้อ แบคทีเรียอากาศ (R2>0.50) แต่ไม่พบความสัมพันธ์ที่ชัดเจนระหว่างตัวแปรอื่นๆ