วิทยานิพนธ์ (วศ.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิยาลัย, 2552

ศึกษาเพื่อลดของเสียในกระบวนการผลิตผ้าหลังคารถยนต์ ให้ต่ำกว่า 15,000 PPM โดยปัจจุบันโรงงานตัวอย่างสูญเสียรายได้จากการผลิตผ้าหลังคา ที่ไม่ได้ตามข้อกำหนดของลูกค้าเป็นจำนวนหลายสิบล้านบาท การดำเนินการวิจัยเริ่มจากการรวบรวมจำนวนของเสียทั้งหมด โดยจำแนกตามชนิดของข้อบกพร่อง และนำมาคัดเลือกโดยประยุกต์ใช้แผนภูมิพาเรโต (Pareto chart) ทำให้ทราบว่าข้อบกพร่องที่ต้องนำมาแก้ไขมีจำนวน 9 ชนิด ประกอบด้วย กาวทะลุ แหว่ง สกปรก ขนาดไม่ได้ตาม C/F หลุดล่อน ปูดนูน เป็นจีบและหัก จากนั้นนำข้อบกพร่องดังกล่าวมาวิเคราะห์หาสาเหตุโดยใช้แผนภาพสาเหตุและผล และประยุกต์ใช้เทคนิควิธีการวิเคราะห์ ข้อบกพร่องและผลกระทบ (FMEA) ในกระบวนการผลิต โดยพิจารณาข้อบกพร่องที่มีค่าตัวเลขแสดงลำดับความเสี่ยง มากกว่า 100 คะแนน เพื่อกำหนดแนวทางการแก้ไขและปรับปรุง ด้วยวิธีการต่างๆ ทั้งเทคนิควิธีทางวิศวกรรมและจากประสบการณ์ในการทำงานของผู้ที่เกี่ยวข้องจากการวิจัยในครั้งนี้พบว่า สามารถลดค่าตัวเลขแสดงความเสี่ยง RPN ได้เฉลี่ย 55% และลดจำนวนสัดส่วนของเสียเฉพาะข้อบกพร่อง 9 ลักษณะได้ประมาณ 59.51% ทำให้สัดส่วนของเสียในการผลิตผ้าหลังคาจากเดิมก่อนการปรับปรุงคือ 33,912 PPM และหลังการปรับปรุงจำนวนของเสียคือ 14,877 PPM ซึ่งสามารถลดมูลค่าความสูญเสียได้ประมาณ 57.11%