ปัญหาหนึ่งในการป้องกัน ควบคุม หรือกำจัดโรคไข้หวัดนก (H5N1) คือ การไม่มีข้อมูลเพื่อสนับสนุนการตัดสินใจ ทำให้การกำหนดนโยบายมีความยากลำบากและอาจก่อให้เกิดข้อโต้แย้งได้ การเปลี่ยนแปลงไปของรูปแบบการระบาดของเชื้อ H5N1 มาตรการต่างๆ ที่มี และเวลาที่เหมาะสมในการใช้มาตรการนั้นๆ ควรนำมาวิเคราะห์ร่วมกัน เพื่อให้ได้ข้อมูลที่เหมาะสมในการใช้เป็นแหล่งอ้างอิงในการกำหนดนโยบายได้ การศึกษานี้เป็นการศึกษาทางระบาดวิทยาของไขัหวัดนก (H5N1) ในสัตว์ (โดยใช้ข้อมูลที่มีอยู่แล้ว หรือจากการระดมสมอง) ในสถานการณ์ของพื้นที่ที่ไม่เคยมีการระบาด เคยมีการระบาดและไม่เกิดการระบาดอีก หรือพื้นที่ที่มีการระบาดซ้ำซาก โดยให้มีตัวแปรเป็นรูปแบบของมาตรการการควบคุม ป้องกัน หรือกำจัดโรคต่างๆ ทั้งรูปแบบเชิงรับและ เชิงรุก เช่น การรายงานโรค การตรวจทางห้องปฏิบัติการ การทำลายสัตว์ในรัศมีต่างๆ จากแหล่งที่เกิดการระบาด การใช้วัคซีน การควบคุมการเคลื่อนย้ายสัตว์ การงดกิจกรรมที่เกี่ยวข้องกับสัตว์ต่างๆ เป็นต้น ทั้งมาตรการเดี่ยว หรือมาตรการควบ โดยมีตัวแปรเพิ่มเติมเป็นระยะเวลาที่เริ่มใช้มาตรการต่างๆ นั้น เพื่อให้ได้ข้อมูลโอกาสของการระบาดที่จะเกิดขึ้นเมื่อใช้มาตรการนั้นๆ ในสถานการณ์การระบาดต่างๆ การศึกษาทางระบาดวิทยานี้ คาดหวังว่าจะนำมาพิจารณาร่วมกับการศึกษาทางเศรษฐศาสตร์ และ สังคม เพื่อให้เป็นข้อมูลที่รวมผลกระทบที่อาจเกิดขึ้นจากสถานการณ์การระบาดต่างๆ และการใช้มาตรการต่างๆ ในการควบคุม ป้องกัน หรือกำจัดโรค เพื่อใช้เป็นแนวทางในการวางนโยบายสำหรับการจัดการกับโรคไข้หวัดนกในประเทศไทยและใช้เป็นแนวทางสำหรับการวางมาตรการสำหรับภูมิภาคนี้ต่อไป