วิทยานิพนธ์ (ค.ม)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2535

การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาผลการใช้กิจกรรมตามแบบฝึกสติภาวนาอำไพ-เทคนิค เพื่อส่งเสริมความเอื้อเฟื้pอเผื่อแผ่ และศึกษาความพึงพอใจของนักเรียนต่อกิจกรรมตามแบบฝึกสติภาวนาอำไพ-เทคนิคของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 2 โดยใช้แผนการจัดกิจกรรมตามแบบฝึกสติภาวนาอำไพ-เทคนิคที่ผู้วิจัยสร้างขึ้น จำนวน 25 แผน ทดลองกับนักเรียน 28 คน ในระยะเวลา 5 สัปดาห์ ผลการวิจัย 1. จากผลการประเมินพฤติกรรมตนเองของนักเรียน หลังจากทดลองใช้แผนการจัดกิจกรรมตามแบบฝึกสติภาวนาอำไพ-เทคนิค นักเรียนมีพฤติกรรมเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่ในด้านการแบ่งปัน การช่วยเหลือ การเกื้อกูล และการจุนเจือสูงขึ้นอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 2. จากผลการประเมินพฤติกรรมนักเรียนโดยครูประจำชั้น หลังจากทดลองใช้แผนการจัดกิจกรรมตามแบบฝึกสติภาวนาอำไพ-เทคนิค ครูมีความเห็นว่านักเรียนมีพฤติกรรมเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่ด้านการแบ่งปัน การช่วยเหลือ การเกื้อกูล และการจุนเจือสูงขึ้นอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 3. จากการตอบแบบสอบถามความพึงพอใจของนักเรียนต่อกิจกรรมตามแบบฝึกสติภาวนาอำไพ-เทคนิค พบว่านักเรียนมีความพึงพอใจในกิจกรรมตามแบบฝึกสติภาวนาอำไพ-เทคนิคทุกกิจกรรมอยู่ในระดับมาก 4. จากแบบวัดความรู้สึกของนักเรียนหลังจากได้รับการฝึกด้วยกิจกรรมตามแบบฝึกสติภาวนาอำไพ-เทคนิค พบว่าเมื่อฝึกแล้วนักเรียนรู้สึกอยากแบ่งปันบุญกุศลแก่ผู้อื่นเป็นอันดับ 1 รู้สึกอยากให้ผู้อื่นฝึกสติภาวนาด้วยเป็นอันดับ 2