การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาทรรศนะของคริสตชนต่อศิษยาภิบาลหญิงในสังกัด สภาคริสตจักรในประเทศไทย เปรียบเทียบระหว่างคริสตชนจังหวัดกรุงเทพมหานครและคริสตชน จังหวัดเชียงใหม่ โดยศึกษาสถานภาพของผู้หญิง และบทบาทของศิษยาภิบาลจากพระคัมภีร์ ประกอบกับการศึกษาภาคสนามที่มีทั้งแบบสอบถามและการสัมภาษณ์ศิษยาภิบาลหญิง ผลการวิจัยเอกสารพบว่า สถานภาพของผู้หญิงในพระคัมภีร์นั้นถูกล้อมด้วยกรอบของ ประเพณีทางสังคมและวัฒนธรรมของชนชาติยิว ที่ยกย่องผู้ชายเป็นใหญ่ ผู้หญิงจึงอยู่ใน สภาพที่ถูกกดขี่และเป็นรองตลอดเวลา กระทั่งสมัยของพระเยซูคริสต์ พระองค์เปิดโอกาส ให้ผู้หญิงหลุดพ้นจากกรอบขนบธรรมเนียมแต่ดั้งเดิม โดยให้ผู้หญิงสามารถเรียนรู้คำสอน ของพระเจ้าได้ด้วยตนเอง ดังนั้นเมื่อคริสตศาสนาแพร่หลายไปตามภูมิภาคต่างๆ ก็จะพบ ผู้หญิงเริ่มมีบทบาทหน้าที่ในคริสตจักร ศิษยาภิบาลเป็นตำแหน่งหนึ่งในคริสตจักร เปรียบเหมือนผู้นำทางศาสนา ทำให้หลายทรรศนะเห็นว่า ผู้หญิงไม่เหมาะสมกับตำแหน่ง ศิษยาภิบาล ประกอบกับค่านิยมทางสังคมที่ยกย่องผู้ชายและเห็นผู้หญิงเป็นเพียงช้าง เท้าหลัง ทำให้หลายคริสตจักรไม่ยินยอมให้ผู้หญิงเป็นศิษยาภิบาล ทั้งที่ความหมาย ของศิษยาภิบาลและหลักศาสนศาสตร์ ไม่เคยกล่าวห้ามเลย ผลการวิจัยภาคสนามพบว่า ทรรศนะของคริสตชนส่วนใหญ่ทั้งในกรุงเทพมหานครและ เชียงใหม่ ต่างเห็นว่าผู้หญิงและผู้ชายมีความเสมอภาคเท่าเทียมกัน และงานต่างๆ ใน หน้าที่ของศิษยาภิบาลนั้น ทั้งผู้หญิงและผู้ชายก็สามารถทำได้ ขึ้นอยู่กับตัวบุคคล แต่ก็มีบางส่วนเห็นว่า ศิษยาภิบาลชายจะทำหน้าที่ได้ดีกว่าและเหมาะสมกว่าศิษยาภิบาล ที่เป็นผู้หญิง ทั้งนี้เกิดจากค่านิยมทางสังคมและวัฒนธรรมเป็นสำคัญที่มองว่างาน ศิษยาภิบาลเป็นงานที่มีความสำคัญและต้องใช้ความรับผิดชอบสูง ผู้ชายจึงน่าจะทำได้ ดีกว่าผู้หญิง ประโยชน์ของการวิจัยในครั้งนี้ ทำให้เข้าใจทรรศนะของคริสตชนได้มากขึ้น และการทำงานอภิบาลในคริสตจักร ศิษยาภิบาลหญิงต้องมีความเชื่อมั่นในการทรงนำของ พระเจ้า และสร้างความเข้าใจกับสมาชิกว่างานของพระเจ้าย่อมอยู่เหนือสิ่งทั้งปวง