การศึกษานี้เพื่อศึกษาผลของอะดีโนซีนว่าสามารถป้องกันการเกิดพิษอย่าง เฉียบพลันและอาการพิษตกค้างทางระบบประสาทที่เกิดขึ้นภายหลังจากการได้รับไดคลอวอส ในหนูเพศผู้ จากการศึกษาความเป็นพิษอย่างเฉียบพลันต่อระบบประสาทของไดคลอวอช พบว่ากลุ่ม หนูขาวที่ได้รับไดคลอวอชขนาด 8 มิลลิกรัมต่อน้ำหนักตัว 1 กิโลกรัมโดยฉีดที่ใต้ผิวหนัง มีอัตราการตายคิดเป็น 40 เปอร์เซ็น ในขณะที่กลุ่มหนูที่ได้รับอะโทรพีนขนาด 10 มิลลิกรัม ต่อน้ำหนักตัว 1 กิโลกรัมหรืออะดีโนซีน 2 มิลลิกรัมต่อน้ำหนักตัว 1 กิโลกรัมทาง กล้ามเนื้อ ภายหลังจากได้รับสารไดคลอวอชโดยฉีดที่ใต้ผิวหนังเป็นเวลา 1 นาที พบว่า อัตราการตายของหนูลดลงและความเป็นพิษที่ปรากฏให้เห็นของไดคลอวอชเกิดขึ้นได้ช้ากว่า กลุ่มที่ไม่ได้รับอะโทรพีนหรืออะดีโนซีน นอกจากนี้พบว่าเมื่อให้อะโทรพีนและอะดีโนซีน ร่วมกัน สามารถลดความรุนแรงของความเป็นพิษต่อระบบประสาทของไดคลอวอสได้มากกว่า การให้อะโทรพีน หรือ อะดีโนซีนเพียงอย่างเดียว ซึ่งอะโทรพีนมีผลอย่างชัดเจนต่อการ ยับยั้งการหลั่งน้ำลายและการหายใจไม่สะดวก ในขณะที่อะดีโนซีนมีผลยับยั้งอย่างชัดเจน ในการเกิดอาการชัก, การสั่นของกล้ามเนื้อ และ กล้ามเนื้อเต้นไม่ประสานกัน ในการศึกษาผลตกค้างต่ออาการทางระบบประสาทที่เกิดขึ้นภายหลังจากการได้รับ ไดคลอวอส หนูได้รับสาร 2-แพมขนาด 100 มิลลิกรัมต่อน้ำหนักตัว 1 กิโลกรัมและ อะโทรพีนขนาด 20 มิลลิกรัมต่อน้ำหนักตัว 1 กิโลกรัมเข้าช่องท้อง ก่อนได้รับไดคลอวอช ขนาด 180 มิลลิกรัมต่อน้ำหนักตัว 1 กิโลกรัมเป็นเวลา 15 นาที หลังจากนั้นหนูได้รับ อะดีโนซีนขนาด 1 มิลลิกรัมต่อน้ำหนักตัว 1 กิโลกรัมทางกล้ามเนื้อทันทีภายหลังจาก ได้รับไดคลอวอชและให้ต่อเนื่องเป็นเวลา 7 วัน การศึกษาผลตกค้างทางระบบประสาท ศึกษาจากพฤติกรรมการเคลื่อนไหวและการทรงตัว เป็นเวลา 8 สัปดาห์ พบว่ากลุ่มหนูที่ ได้รับไดคลอวอชทั้งที่ได้รับและไม่ได้รับอะดีโนซีนจะมีการเปลี่ยนแปลงพฤติกรรมการ เคลื่อนไหวในลักษณะลดพฤติรรมการเคลื่อนไหว และมีการคืนกลับภายใน 7 วันหลังการได้รับ ไดคลอวอช การลดลงอย่างมีนัยสำคัญของกำลังการทรงตัวพบในสัปดาห์ที่ 6 ผลการทดลอง แสดงให้เห็นว่าหนูที่ได้รับไดคลอวอชปริมาณสูงมีผลตกค้างทางระบบประสาทเกิดขึ้น แต่ อะดีโนซีนในขนาดและระยะเวลาที่ใช้ในการศึกษานี้ไม่สามารถป้องกันผลตกค้างทางระบบ ประสาทที่เกิดขึ้นภายหลังจากการได้รับไดคลอวอชในหนูได้ นอกจากนี้หนูที่เคยได้รับไดคลอวอชเมื่อได้รับการฉีดด้วยอะโทรปีนขนาด 10 มิลลิกรัม ต่อน้ำหนักตัว 1 กิโลกรัมและ ไฟโซสติกมีน ขนาด 0.25 มิลลิกรัมต่อน้ำหนักตัว 1 กิโลกรัม ทางกล้ามเนื้อ ในสัปดาห์ที่ 9 และ 10 พบว่าอะโทรปีนมีผลทำให้มีการเพิ่มขึ้นอย่างมาก ในพฤติกรรมการเคลื่อนไหว ในขณะที่ไฟโซสติกมีนมีผลตรงกันข้ามคือทำให้มีการลดลงอย่างมาก ในพฤติกรรมการเคลื่อนไหว หนูที่ได้รับอะดีโนซีน 1 มิลลิกรัมต่อน้ำหนักตัว 1 กิโลกรัม ทางกล้ามเนื้อทันทีหลังจากได้ไดคลอวอสและให้ต่อเนื่องเป็นเวลา 7 วัน จะตอบสนอง ต่ออะโทรปีนมากขึ้น ปัจจุบันยังไม่ทราบสาเหตุการเกิดผลนี้ การใช้อะดีโนซีนสามารถช่วยในการรักษาผลการเกิดพิษอย่างเฉียบพลันของไดคลอวอชได้ และอะดีโนซีนอาจจะนำมาใช้ร่วมกับอะโทรปีนในการรักษาภาวะการเกิดพิษอย่างเฉียบพลัน ของยาฆ่าแมลงกลุ่มออกาโนฟอสเฟตได้