ผลการเปรียบเทียบลายพิมพ์ดีเอ็นเอโดยวิธี RAPD-PCR ที่ใช้ RP01 หรือ CRL-7 เป็นไพรเมอร์ พบว่าแบคทีเรียที่เพิ่มจำนวนเซลล์เร็ว 3 สายพันธุ์ (S172, S173 และ S174) และแบคทีเรียที่เพิ่มจำนวนเซลล์ช้า 3 สายพันธุ์ (S76, S78 และ S162) เป็นสายพันธุ์ที่ไม่ซ้ำกันโดยสายพันธุ์ S162 เป็นสายพันธุ์เดียวกับ S178 ผลการจำแนกชนิดแบคทีเรียโดยการย้อมสีแกรม การสร้างปมบนรากถั่วเหลือง 7 พันธุ์ ได้แก่พันธุ์ สจ 4, สจ 5, ชม 2, ชม 60, สข 1,สข 2, สข 3 และสำหรับแบคทีเรียที่เพิ่มจำนวนเซลล์เร็ว เพิ่มวิธีการตรวจหาชนิดและจำนวนของแฟลกเจลาโดยวิธีย้อมสีและตรวจด้วยกล้องจุลทรรศน์อิเลคตรอน การหาลำดับนิวคลีโอไทด์ของ 16S rDNA และเปรียบเทียบลำดับนิวคลีโอไทด์กับลำดับนิวคลีโอไทด์ของ 16S rDNAในฐานข้อมูล GenBank พบว่า สายพันธุ์ S172 เป็น ~iBurkholderia~i sp. S172, และสายพันธุ์ S173, S174 อาจเป็น ~iSinorhizobium fredii~i S173 และ ~iSinorhizobium fredii~i S174 ส่วนแบคทีเรียที่เพิ่มจำนวนเซลล์ช้าคือ ~iBradyrhizobium japonicum~i S76, S78, และ S162 (S178) ผลการเลี้ยงเหลืองเจ็ดพันธุ์ โดยเติมแบคทีเรียแต่ละสายพันธุ์ดังกล่าวข้างต้นลงใน Leonard jars ที่บรรจุสารอาหารซึ่งไม่มีธาตุไนโตรเจนสำหรับปลูกถั่วเหลืองที่พีเอช 5.0 หรือ 6.8 และใช้ Duncan's Multiple Range Test วิเคราะห์น้ำหนักลำต้นแห้งพบว่าการที่ ~iB. japonicum~i สายพันธุ์ S76, S78 อยู่ในปมรากถั่วเหลืองพันธุ์ ชม 2, ชม 60,ทำให้ได้น้ำหนักแห้งลำต้นสูงสุด (ค่าเฉลี่ย 2.17 กรัมต่อต้น) ส่วนสายพันธุ์ S162 (S178) ในปมรากถั่วเหลืองพันธุ์ สข 2 ทำให้น้ำหนักแห้งของลำต้นถั่วเหลือง มีค่าสูงสุด (ค่าเฉลี่ย 2.24กรัมต่อต้น) นอกจากนี้ผลการทดลองพบว่า ~iBurkholderia~i sp. S172 ไม่สร้างปมที่รากถั่วเหลืองทุกพันธุ์ที่ใช้ในการทดลอง แต่สามารถเพิ่มน้ำหนักแห้งของลำต้นถั่วเหลืองทุกพันธุ์ในระดับใกล้เคียงกับ positive control เมื่อเลี้ยงถั่วเหลืองด้วยสารอาหารที่ไม่มีธาตุไนโตรเจนที่พีเอช 5.0 และ 6.8 (ค่าเฉลี่ย 1.51 กรัมต่อต้น) โดยให้น้ำหนักแห้งถั่วเหลืองพันธุ์ ชม 60สูงสุด (ค่าเฉลี่ย 1.79 กรัมต่อต้น) รายงานนี้เป็นรายงานแรกที่จำแนกชนิด ~iBurkholderia~i sp.จากบริเวณรอบปมถั่วเหลือง ซึ่งสามารถช่วยเพิ่มการเจริญของถั่วเหลือง ส่วน ~iS. fredii~i S173 และ S174 ไม่สร้างปมในรากถั่วเหลืองพันธุ์ สข 1, สข 2 และ ชม 2, สข 1, สข 3 ตามลำดับและทำให้น้ำหนักแห้งลำต้นของถั่วเหลืองพันธุ์ สจ 4 และ สจ 5 มีค่าสูงเมื่อเลี้ยงถั่วเหลืองในสารอาหารที่ไม่มีธาตุไนโตรเจนที่พีเอช 5.0 หรือ 6.8 (ค่าเฉลี่ย 2.07 กรัมต่อต้น) ผลการเลี้ยงแบคทีเรียทั้ง 7 สายพันธุ์ ในอาหารสูตร yeast extract mannitol broth ที่ 30(+,ฐ)ซ,35(+,ฐ)ซ, 40(+,ฐ)ซ และ 45(+,ฐ)ซ พบว่า ~iBurkholderia~i sp. S172, ~iS. fredii~i S173 และ S174 เป็นแบคทีเรียที่เพิ่มจำนวนเซลล์ได้ดีในช่วงอุณหภูมิกว้าง (30(+,ฐ)ซ-45(+,ฐ)ซ)ในขณะที่ ~iB. japonicum~i S76, S78, S162 (S178) ทนร้อน ผลการวิเคราะห์การเปลี่ยนแปลงโปรตีนโพรไฟล์ในแบคทีเรียทั้ง 7 สายพันธุ์ พบว่าแบคทีเรียทุกสายพันธุ์ที่ใช้ในการทดลองมีการตอบสนองด้านชนิดและปริมาณโปรตีนแตกต่างกัน เมื่อเลี้ยงที่อุณหภูมิสูงกล่าวคือ ~iBurkholderia~i sp. S172 มีโพลิเปปไทด์ขนาด 40 kDa เพิ่มขึ้น เมื่อเลี้ยงที่อุณหภูมิ 40(+,ฐ)ซ, 45(+,ฐ)ซ ~iB. japonicum~i S162 (S178) มีโพลิเปปไทด์ขนาด 43 kDaเพิ่มขึ้นเมื่อเลี้ยงที่อุณหภูมิสูง และ ~iS. fredii~i S173, ~iS. fredii~i S174, ~iB. japonicum~iS162 (S178) มีโพลิเปปไทด์ขนาด 55, 38 และ 25 kDa เพิ่มขึ้นเมื่อเลี้ยงที่อุณหภูมิสูงไม่พบการเพิ่มปริมาณโปรตีนที่มีน้ำหนักโมเลกุลใกล้เคียงกับฮีทช็อคโปรตีน Clp (100 kDa),DnaK (70 kDa), GroEL (60 kDa) และ GroES (10 kDa) ในแบคทีเรียทุกสายพันธุ์ที่ใช้ในการทดลอง นอกจากนี้ไม่พบแถบโปรตีนใดมีปริมาณลดลงและไม่พบแถบโปรตีนใหม่ที่ถูกสร้างขึ้นเมื่อเลี้ยงแบคทีเรียตรึงไนโตรเจนเหล่านี้ที่อุณหภูมิสูง