การวิจัยครั้งนี้มีจุดมุ่งหมายเพื่อศึกษาว่าการทำให้ตนเองเสียเปรียบ สามารถป้องกันการลดแรงจูงใจภายใน ในการทำกิจกรรมได้หรือไม่ เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยได้แก่ มาตรวัดลักษณะนิสัยทำให้ตนเองเสียเปรียบ แบบสอบถามการตั้งเป้า แบบวัดความชอบในการทำกิจกรรม แบบวัดความสนุกสนานในการทำกิจกรรม โปรแกรมคอมพิวเตอร์เกมพินบอล และโปรแกรมคอมพิวเตอร์ฝึกซ้อมความสัมพันธ์ระหว่างตากับมือ ผลการวิจัยพบว่า 1. ผู้มีนิสัยทำให้ตนเองเสียเปรียบสูงและผู้มีนิสัยทำให้ตนเองเสียเปรียบต่ำใช้เวลาฝึกซ้อมความสัมพันธ์ระหว่างตากับมือ ใช้เวลาเล่นพินบอลในช่วงเวลาอิสระมีความชอบในการเล่นพินบอล มีความสนุกสนานในการเล่นพินบอล ไม่แตกต่างกัน แต่ผู้มีนิสัยทำให้ตนเองเสียเปรียบสูงตั้งเป้าต่ำกว่าผู้มีนิสัยทำให้ตนเองเสียเปรียบต่ำอย่างมีนัยสำคัญ (p < .05) 2. ในเงื่อนไขมีการแข่งขัน ผู้มีนิสัยทำให้ตนเองเสียเปรียบสูงและผู้มีนิสัยทำให้ตนเองเสียเปรียบต่ำใช้เวลาฝึกซ้อมความสัมพันธ์ระหว่างตากับมือ ใช้เวลาเล่นพินบอลในช่วงเวลาอิสระ มีความชอบในการเล่นพินบอล มีความสนุกสนานในการเล่นพินบอล ไม่แตกต่างกัน แต่ผู้มีนิสัยทำให้ตนเองเสียเปรียบสูงตั้งเป้าต่ำกว่าผู้มีนิสัยทำให้ตนเองเสียเปรียบต่ำอย่างมีนัยสำคัญ (p < .01) 3. ผู้มีนิสัยทำให้ตนเองเสียเปรียบสูงที่แพ้ในเงื่อนไขมีการแข่งขัน-ไม่แข่งขันใช้เวลาเล่นพินบอลในช่วงเวลาอิสระไม่แตกต่างจากผู้ที่ชนะในเงื่อนไขมีการแข่งขัน-ไม่แข่งขัน และผู้มีนิสัยทำให้ตนเองเสียเปรียบต่ำที่แพ้ในเงื่อนไขมีการแข่งขัน-ไม่แข่งขัน ใช้เวลาเล่นพินบอลในช่วงเวลาอิสระไม่แตกต่างจากผู้ที่ชนะในเงื่อนไขมีการแข่งขัน-ไม่แข่งขัน 4. ผู้มีนิสัยทำให้ตนเองเสียเปรียบสูงที่แพ้ในเงื่อนไขมีการแข่งขัน ใช้เวลาเล่นพินบอลในช่วงเวลาอิสระไม่แตกต่างจากผู้มีนิสัยทำให้ตนเองเสียเปรียบต่ำแพ้ในเงื่อนไขมีการแข่งขัน 5. ผู้มีนิสัยทำให้ตนเองเสียเปรียบสูง เมื่อใช้เวลาฝึกซ้อมความสัมพันธ์ระหว่างตากับมือน้อย มีความสนุกสนานในการเล่นพินบอลไม่แตกต่างจากเมื่อใช้เวลาฝึกซ้อมความสัมพันธ์ระหว่างตากับมือมาก และผู้มีนิสัยทำให้ตนเองเสียเปรียบต่ำเมื่อใช้เวลาฝึกซ้อมความสัมพันธ์ระหว่างตากับมือน้อย มีความสนุกสนานในการเล่นพินบอลไม่แตกต่างจากเมื่อใช้เวลาฝึกซ้อมความสัมพันธ์ระหว่างตากับมือมาก