วิทยานิพนธ์ฉบับนี้ จัดทำขึ้นเพื่อวัตถุประสงค์ในการปรับปรุงประสิทธิภาพ เชิงความร้อนของเตาแก๊สหุงต้ม เพื่อการประหยัดพลังงานด้านแก๊สแอลพีจี ที่มีราคา เชื้อเพลิงแก๊สและปริมาณความต้องการใช้ในครัวเรือนเพิ่มสูงขึ้นทุกวัน โดยเน้นการปรับปรุง ด้านหัวเตาแก๊สให้มีประสิทธิภาพเชิงความร้อนสูงขึ้นกว่าเดิม และสามารถนำไปประยุกต์ใช้ ในครัวเรือนได้ ลักษณะของการปรับปรุง ได้นำหลักเกณฑ์ของหัวเตาแบบ Swirl Burner (SB) มาปรับปรุง ให้มีประสิทธิภาพเพิ่มขึ้น และค้นหาแนวทางในการออกแบบหัวเตาที่เข้าใจง่าย เพื่อให้ สามารถนำไปประยุกต์ใช้งานในระดับครัวเรือนได้ จากการศึกษาพบว่า ลักษณะมุมเงย ((+,b)) ของรูแก๊สไหลออก และลักษณะการออกแบบรูแก๊สไหลออก (port) เป็นตัวแปรที่สำคัญในการเพิ่ม ประสิทธิภาพ โดยมุม (+,b) ที่ให้ค่าประสิทธิภาพสูงสุดจะแปรผันตามขนาดของหัวเตา การเจาะรู แก๊สไหลออกให้ถี่ในแนว center line เดียวกัน และมีพื้นที่รูรวม (port area) ให้ใกล้เคียง กับหัวเตาต้นแบบ จะช่วยเพิ่มประสิทธิภาพได้มาก ซึ่งในงานวิจัยนี้ ได้กำหนดแนวทางในการ ออกแบบไว้แล้ว จากผลการทดสอบหัวเตาแบบ NB 3 เพียงแค่เปลี่ยนแปลงค่ามุม (+,b) ให้ เหมาะสม พบว่าสามารถเพิ่มประสิทธิภาพเชิงความร้อนจากหัวเตาแบบ NB 4 (หรือ SB) ได้ 3 % และเมื่อปรับปรุงเพิ่มขึ้นเป็นหัวเตาแบบ NB (A), NB (B) และ NB (C) โดยใช้ หลักการตามที่กล่าวมา พบว่าสามารถเพิ่มประสิทธิภาพได้เป็น 6%, 9% และ 5% ตามลำดับ โดยเฉพาะหัวเตาแบบ NB (B) มีการออกแบบครบองค์ประกอบ จึงเพิ่มประสิทธิภาพเชิงความร้อน ของหัวเตาได้มาก เนื่องจากจำนวนรูแก๊สไหลออกที่ซ้อนกันอยู่ในแนว center line เดียวกัน ได้ชักนำให้เกิดการพาความร้อนเพิ่มขึ้น การออกแบบให้รูแก๊สไหลออกเอียงเข้าสู่ศูนย์ ภาชนะตามค่ามุม (+,b) จะทำให้ลดการสูญเสียเชื้อเพลิงออกสู่ด้านข้างภาชนะลง รวมทั้งยังมี การเผาไหม้สมบูรณ์จากการออกแบบให้มี port area ใกล้เคียงกับหัวเตาต้นแบบ ทำให้ปริมาณ แก๊สที่อกมาเหมาะสมกับปริมาณอากาศ โดยไม่ต้องออกแบบ mixing tube ใหม่ จากหลักการ ทั้งหมดรวมกันนี้ ทำให้ได้ค่าประสิทธิภาพเชิงความร้อนโดยรวม สูงกว่าหัวเตาต้นแบบมาก โดยหัวเตาต้นแบบ NB (A) มีค่าประสิทธิภาพเชิงความซ้อนโดยรวมสูงกว่าหัวเตาต้นแบบถึง 18 % ส่งผลให้เกิดการประหยัดพลังงานด้านแก๊สแอลพีจีได้เป็นอย่างดี วิธีการทดสอบประสิทธิภาพเชิงความร้อนของเตาแก๊สจะอ้างอิงตามมาตรฐานของ British Standard Institution 5386 PART 3 (BS 5386 PART 3) เป็นหลัก โดยทำการทดสอบแบบ Sensible Heat ซึ่งมีหม้ออลูมิเนียมแบบมาตรฐาน เป็นภาชนะที่ใช้ทดลอง มาตรฐานนี้จะเป็น มาตรฐานทดสอบที่ง่าย จัดหาอุปกรณ์ได้สะดวก และให้ค่าที่ถูกต้อง จากการทดสอบเปรียบเทียบ กับมาตรฐานอื่นพบว่า การทดสอบตามมาตรฐานของ Japanese Standard Association 2103 (JIS S 2103) จะให้ผลของค่าประสิทธิภาพเชิงความร้อนที่สูงกว่า ในขณะที่มาตรฐาน BS 5386 และ มาตรฐานของ The Australian Gas Association (AG 101) ให้ผลของค่าประสิทธิภาพ เชิงความร้อนใกล้เคียงกัน แต่การทดสอบตามมาตรฐาน AG 101 ใช้เวลาในการทดสอบนานกว่า เพราะฉะนั้นการทดสอบตามมาตรฐานต่าง ๆ นี้ จึงเป็นข้อมูลเพื่อให้เกิดการเลือกนำไปใช้ จากผลการปรับปรุงโดยสังเขปทั้งหมดนี้ ทำให้เกิดทางเลือกในการประหยัดพลังงาน ด้านแก๊สแอลพีจีมากขึ้น ซึ่งงานวิจัยนี้ เป็นทางเลือกหนึ่งที่มีการลงทุนต่ำ แต่สามารถ ประหยัดพลังงานด้านแก๊สแอลพีจีได้สูง