จากปัญหาข้อจำกัดในการใช้ภาษาอังกฤษของผู้เรียนผู้วิจัยจึงกำหนดวัตถุประสงค์ของการวิจัยเพื่อศึกษาแนวทางการพัฒนาศักยภาพการใช้ภาษาอังกฤษของนักศึกษาโดยเสริมทักษะ TOEICและเพื่อศึกษาระดับความพึงพอใจของนักศึกษาที่มีต่อการจัดการเรียนการสอน วิธีการที่ใช้คือการวิจัยในชั้นเรียนมีการวัดผลการเรียนรู้ภาษาอังกฤษก่อนการสอนเสริมโดยใช้แบบฝึกหัด TOEIC สะท้อนผลความรู้ก่อนการสอนเสริมเพื่อสร้างแรงจูงใจให้กับผู้เรียน และทดสอบหลังการสอนเสริม วัดความพึงพอใจที่มีต่อการเรียนรู้และทัศนคติที่มีต่อการเรียนภาษาอังกฤษ กลุ่มเป้าหมายได้แก่นักศึกษาปริญญาตรีที่เรียนวิชาภาษาอังกฤษธุรกิจ 2 จำนวน 37 คน ณ วิทยาลัยดุสิตธานี เครื่องมือและเทคนิคที่ใช้คือ แบบสอบถาม แบบทดสอบ การสนทนากลุ่ม การสังเกต ข้อมูลจากแบบสอบถามและแบบทดสอบวิเคราะห์ด้วย คะแนนเฉลี่ยและส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ส่วนข้อมูล จากการสังเกตและสนทนากลุ่มวิเคราะห์ด้วยการวิเคราะห์เนื้อหาผลการวิจัยพบว่า นักศึกษามีคะแนนเฉลี่ยความรู้ภาษาอังกฤษก่อนการสอนเสริม 56.42 จาก 100คะแนนของการฟัง การอ่าน 37.53 จาก 100 คะแนน และคะแนนเฉลี่ย TOEIC 465.11 จาก 900คะแนนภายหลังการวัดผลความรู้ภาษาอังกฤษผู้วิจัยได้สะท้อนผลการวัดเพื่อสร้างแรงจูงใจให้กับผู้เรียน และสอนเสริมโดยใช้แบบฝึกหัด TOEIC พบว่า ผู้เรียนมีคะแนนการอ่านและคะแนน TOEIC ดีขึ้น แต่คะแนนการฟังพบว่าเพิ่มขึ้นเล็กน้อย ส่วนคะแนนเฉลี่ยแรงจูงใจของผู้เรียนพบว่าอยู่ในระดับมาก ( x = 4.47) ภายหลังการเรียนเสริมทักษะTOEIC นักศึกษาเห็นความสาคัญของภาษาอังกฤษมากขึ้นและมีความพึงพอใจต่อการเรียนการสอนในระดับมาก( X = 3.86) รวมทั้งมีทัศนคติที่ดีต่อการเรียน (X = 4.35) อีกทั้งได้ประเมินการเรียนรู้ภาษาอังกฤษจากการเรียนการสอนว่าอยู่ในระดับมาก (X = 4.15)