ปริญญานิพนธ์ฉบับนี้มีจุดมุ่งหมายเพื่อวิเคราะห์ข้อบกพร่องทั้งในระดับประโยค และในระดับคำจากเรียงความภาษาอังกฤษที่เขียนโดยนิสิตเอกภาษาอังกฤษ ชั้นปีที่ 2 มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ การวิจัยในครั้งนี้ประกอบด้วยวัตถุประสงค์ 3 ประการ ประการแรก เพื่อวิเคราะห์หาชนิดของข้อบกพร่องที่พบมากที่สุดจากเรียงความของนิสิต ประการที่สอง เพื่อหาความถี่ของ ข้อบกพร่องต่าง ๆ ที่พบและประการสุดท้ายเพื่อหา คำอธิบายสำหรับข้อบกพร่องดังกล่าว อย่างสมเหตุสมผล จากการศึกษาพบว่า ข้อบกพร่องที่พบในระดับของประโยคจากเรียงความของนิสิต มีอยู่ 6 ประเภท ด้วยกัน ประกอบด้วย วิเศษณานุประโยค (19.68%) กาลของกริยา (15.745) นามเอกพจน์และพหูพจน์ (12.73%) การใช้เครื่องหมายวรรคตอน (8.04%) ความสัมพันธ์ ของประธานและกริยา (5.77%) และประโยคที่ยังไม่สมบูรณ์ (fragments) และประโยคที่เขียน ต่อกันโดยไม่มีเครื่องหมายวรรคตอนทั้งที่จบประโยคแล้ว (run-ons) (3.43%) ส่วน เรื่องของกิริยาวลี (participial phrase) และกรรมวาจา (passive voice) โดยเฉพาะ อย่างยิ่งเรื่องของกิริยาวลีที่แสดงกรรมวาจา (past participle) ไม่พบเลยในเรียง ความของนิสิต ส่วนข้อบกพร่องในระดับของคำที่พบในเรียงความของนิสิต มีอยู่ 4 ประเภท ซึ่งประกอบด้วย คำนำหน้านาม (10.54%) คำบุพบท (9.69%) การเลือกใช้คำ (8.66%) และคำคุณศัพท์ (6.56%) ผลจากการศึกษาระบุว่าลักษณะความแตกต่างระหว่างภาษาไทยและภาษาอังกฤษยังคง เป็นปัญหาหนึ่งจากที่มาขอข้อบกพร่องที่พบจากเรียงความของนิสิต ทั้งนี้เนื่องจาก นิสิตไม่ได้คำนึงถึงความแตกต่างทางด้านโครงสร้างประโยคและไวยากรณ์ของทั้ง 2 ภาษามากนักในการเขียนเรียงความ