การปล่อยน้ำเสียจากโรงงานอุตสาหกรรมเป็นปัญหาสำคัญที่ก่อให้เกิดมลพิษทางน้ำโดยเฉพาะอย่างยิ่งหากน้ำเสียนั้นมีการปนเปื้อนของโลหะหนักดังนั้นจึงได้มีการพัฒนาเทคนิคต่างๆเพื่อใช้ในการกำจัดหรือลดปริมาณโลหะหนักที่ปนเปื้อนในน้ำให้เหลือน้อยที่สุดโดยเทคนิคที่นิยมในปัจจุบันคือเทคนิคการแลกเปลี่ยนไอออน (sorption or ion exchange) ซึ่งเรซินที่นิยมใช้ในการแลกเปลี่ยนไอออนโดยทั่วไปจะเป็นของแข็งเช่น Phenylaminomethyl trimethoxysilane, orange peel xanthate เซลลูโลสหรือพอลิเมอร์บวมน้ำเช่น Hydrogel เป็นต้นโดยมีไอออนอิสระที่สามารถแลกเปลี่ยนกับไอออนของโลหะในน้ำได้ติดอยู่บนโครงสร้างของเรซินนั้นๆอย่างไรก็ตามเรซินต่างๆที่ใช้ในปัจจุบันมักมีลักษณะเป็นชิ้นเล็กๆหรือเป็นผงทำให้ในการประยุกต์ใช้งานจริงมีข้อจำกัดทั้งเรื่องการจัดหาภาชนะในการบรรจุเรซินเหล่านั้นการอัดตัวแน่นของเรซินขณะใช้งานขั้นตอนการไหลของน้ำเสียจำนวนมากผ่านภาชนะที่กำหนดรวมถึงขั้นตอนการฟื้นสภาพของเรซินหลังใช้งานได้งานวิจัยชิ้นนี้สนใจกราฟสารที่สามารถแลกเปลี่ยนไอออนกับไอออนของโลหะในน้ำได้บนโครงสร้างของยางธรรมชาติผ่านปฏิกิริยาแรดิคัลพอลิเมอไรเซชันของอะไครลามิโดซัลโฟนิกแอซิดมอนอเมอร์ซึ่งยางธรรมชาติมีข้อดีคือมีตำแหน่งที่ว่องไวจำนวนมากบนโครงสร้างทำให้สามารถกราฟหมู่ฟังก์ชันที่ต้องการลงไปได้ง่ายและมีปริมาณสูงและเมื่อนำไปใช้งานหมู่ฟังก์ชันที่ติดลงบนโครงสร้างของยางธรรมชาติจะช่วยให้ยางธรรมชาติบวมตัวในน้ำได้ทำให้สารละลายที่ทดสอบสามารถแพร่ผ่านเข้าไปเกิดการแลกเปลี่ยนไอออนกับหมู่ฟังก์ชันส่วนที่กราฟอยู่ภายในโมเลกุลของชิ้นยางได้โดยง่ายทั้งยางธรรมชาติยังมีสมบัติการติดกันเองสูง (Tack) ทำให้สามารถเตรียมเป็นชิ้นงานขนาดตามต้องการได้ง่ายสามารถเตรียมเป็นแผ่นชิ้นงานขนาดใหญ่และใส่ลงไปในบ่อบำบัดส่วนที่กำหนดได้โดยตรงและเมื่อหมดประสิทธิภาพก็สามารถนำขึ้นมาฟื้นสภาพเพื่อนำกลับมาใช้ใหม่ได้โดยง่าย