การบาดเจ็บที่เกิดจากอุบัติเหตุจราจรทางบกเป็นปัญหาที่สำคัญอย่างยิ่งของประเทศไทย
เพราะการ เกิดอุบัติเหตุนั้นนอกจากจะส่งผลกระทบต่อการสูญเสียบุคคลที่เป็นกำลังสำคัญของชาติ
แล้วยังส่งผลกระทบ ต่อคุณภาพชีวิต ครอบครัวและสังคมอีกด้วย โดยเฉพาะอย่างยิ่งในกรณีที่เกิดความพิการขึ้นเพราะความพิการ
ดังกล่าวจะส่งผลกระทบต่อสังคมและเศรษฐกิจโดยตรง ไม่ว่าจะเป็นส่วนบุคคล
หรือด้านครอบครัว และ ส่วนรวมทั้งทางตรงและทางอ้อม เนื่องจากการทุพพลภาพหรือพิการทำให้บุคคลไม่สามารถช่วยเหลือตนเอง
และประกอบกิจวัตรประจำวันได้ และไม่สามารถประกอบอาชีพของตนได้ ทำให้บุคคลตกเป็นเป็นภาระต่อ
พ่อ แม่ พี่น้อง หรือคนอื่น ๆ ในครอบครัว รวมไปถึงประเทศชาติในงานวิจัยนี้ได้นำข้อมูลทุติยภูมิซึ่งจัดเก็บโดยศูนย์สิรินธรเพื่อการฟื้นฟูสมรรถภาพทางการแพทย์แห่งชาติ (ดารณี และคณะ, 2551) มาวิเคราะห์ทางสถิติเพื่อหาปัจจัยที่ก่อให้เกิดความพิการได้แก่
ข้อมูลอายุ เพศ ช่วงเวลาเกิดอุบัติเหตุ การใช้แอลกอฮอล์หรือยาระหว่างการขับขี่
การใช้หมวกนิรภัยและเข็มขัดนิรภัย เป็นต้น โดยการนำปัจจัยเหล่านี้มาพัฒนาตัวแบบในการพยากรณ์ระดับความรุนแรงของการพิการโดยใช้
เทคนิคโครงข่ายประสาทเทียมแบบเพอร์เซ็บตรอน ผลที่ได้จากการวิจัยพบว่าตัวแบบในการพยากรณ์ที่ได้มี
ความแม่นยำถึงร้อยละ 80.60ซึ่งเป็นผลลัพธ์ที่อยู่ในระดับยอมรับได้ในกรณีที่ระดับความรุนแรงของการ พิการเป็นแบบเข้าเกณฑ์
จากนั้นได้นำผลลัพธ์ที่ได้ไปพัฒนาตัวโมเดลด้วยภาษา EDEN ซึ่งเป็นการพัฒนา
โปรแกรมแนวใหม่ที่เน้นการใช้โปรแกรมเป็นเครื่องมือเพื่อหาองค์ความรู้เชิงลึกของสิ่งที่เราต้องการค้นหา