ยาเม็ดลอยตัวฟองฟู่ที่ประกอบด้วยยาเม็ดแกนเคลือบด้วยชั้นเคลือบฟองฟู่และเมมเบรนกักเก็บแก๊สถูกพัฒนาขึ้นเพื่อเพิ่มระยะเวลาคงค้างในกระเพาะอาหารและเพิ่มชีวประสิทธิผลของตัวยา ปัญหาที่พบบ่อยสำหรับยาเม็ดลอยตัวชนิดนี้คือการติดกันของเม็ดยาซึ่งทำให้สูญเสียคุณสมบัติการลอยตัวและการปลดปล่อยตัวยาแบบออกฤทธิ์เนิ่น การศึกษานี้ใช้สารกันติด (talc, glyceryl monostearate (GMS), magnesium stearate and Aerosil® 200) เพื่อแก้ปัญหาการติดกันของยาเม็ดลอยตัว มีการศึกษาผลของชนิดและปริมาณสารกันติดต่อคุณสมบัติแผ่นฟิล์มของชั้นเคลือบกักเก็บ (Eudragit®RL30D) เช่นเดียวกับผลต่อคุณสมบัติการลอยตัวและการปลดปล่อยตัวยาของยาเม็ดลอยตัว ผลการศึกษาแสดงให้เห็นว่าการใช้สารกันติดเพียงปริมาณเล็กน้อย (5%w/w) สามารถลดแรงในการดึงแผ่นฟิล์มแยกออกจากกันได้อย่างมาก Talc และ GMS สามารถลดแรงดีงแผ่นฟิล์มแยกออกจากกันได้มากกว่าสารกันติดตัวอื่น การเติมและการเพิ่มปริมาณสารกันติดลด puncture strength elongation และ energy at break ของแผ่นฟิล์ม Eudragit®RL 30D สำหรับยาเม็ดลอยตัวพบว่าการเติมและเพิ่มปริมาณสารกันติดมีแนวโน้มเพิ่ม time to float และทำให้การปลดปล่อยตัวยาช้าลง อย่างไรก็ตามยาเม็ดลอยตัวที่ใช้ talc และ GMS เป็นสารกันติดที่ 5%w/w ไม่มีผลต่อ time to float อย่างมีนัยสำคัญ นอกจากผลของสารกันติด ยังมีการศึกษาผลของระดับชั้นเคลือบกักเก็บแก๊สต่อคุณสมบัติยาเม็ดลอยตัว การเพิ่มระดับชั้นเคลือบกักเก็บแก๊สจะเพิ่ม time to float และทำให้การปลดปล่อยตัวยาช้าลง ในการศึกษานี้เราได้ยาเม็ดลอยตัวที่มีคุณสมบัติการลอยตัวที่ดี (time to float น้อยกว่า 15 นาที floating time มากกว่า 12 ชั่วโมง) และปลดปล่อยตัวยาช้าๆ ในทุกตำรับทั้งที่ไม่มีและมีสารกันติด