วัยรุ่นเป็นวัยที่มีการเจริญเติบโตจากวัยเด็กสู่วัยผู้ใหญ่มีพัฒนาการทางเพศจากการทำงานของต่อมไร้ท่อเกิดความสนใจในเรื่องเพศอันจะนำไปสู่พฤติกรรมเสี่ยงทางเพศและผลกระทบในด้านลบเช่นการมีเพศสัมพันธ์ก่อนวัยอันควรการมีคู่นอนหลายคนการตั้งครรภ์ในวัยเรียนเป็นต้นการวิจัยนี้เป็นการวิจัยเชิงพัฒนาเพื่อสร้างเครือข่ายป้องกันพฤติกรรมเสี่ยงทางเพศของเด็กวัยรุ่นในชุมชนจังหวัดพิษณุโลกโดยใช้กรอบแนวคิดสังคมนิเวศวิทยาในการป้องกันการติดเชื้อโรคติดต่อทางเพศสัมพันธ์ของวัยรุ่น (A socio-ecological model for STD risk and protective factors for adolescents) ในการประเมินปัจจัยที่มีผลต่อพฤติกรรมเสี่ยงทางเพศและนำมาใช้ในการพัฒนาเครือข่ายเพื่อป้องกันพฤติกรรมเสี่ยงทางเพศของวัยรุ่นกลุ่มตัวอย่างคือนักเรียนมัธยมศึกษาจำนวน 210 คนบิดามารดาผู้ปกครองจำนวน 10 คนครู / อาจารย์คนและผู้ที่มีส่วนเกี่ยวข้องกับปัญหาวัยรุ่นในชุมชนจำนวน 8 คนการศึกษาแบ่งเป็น 1) ศึกษาปัจจัยที่ทำให้เกิดพฤติกรรมเสี่ยงทางเพศของเด็กวัยรุ่นในชุมชน 2) พัฒนารูปแบบการสร้างเครือข่ายป้องกันพฤติกรรมเสี่ยงทางเพศของเด็กวัยรุ่นในชุมชน 3) ทดสอบรูปแบบการพัฒนาเครือข่ายป้องกันพฤติกรรมเสี่ยงทางเพศของเด็กวัยรุ่นในชุมชน 4) ประเมินรูปแบบการพัฒนาเครือข่ายป้องกันพฤติกรรมเสี่ยงทางเพศของเด็กวัยรุ่นในชุมชนการเก็บรวบรวมข้อมูลใช้ทั้งเชิงปริมาณและคุณภาพการวิมูลเชิงปริมาณใช้สถิติเชิงพรรณนา Logistic regression และ Paired sample t-test ข้อมูลเชิงคุณภาพใช้การวิเคราะห์เชิงเนื้อหาผลการศึกษาปัจจัยที่ทำให้เกิดพฤติกรรมเสี่ยงทางเพศของวัยรุ่นในชุมชนคืออายุ (OR-4. 063; 95% CI 1. 99248. 286) การพูดคุยเรื่องเพศกับบิดามารดา (OR-1. 390, 95% CI = 1. 134 1. 702) และความสามารถในการใช้ถุงยางอนามัย (OR = 0. 731, 95% CI 0. 601-0888) สามารถร่วมทำนายได้ถึงร้อยละ 93. 8 ได้รูปแบบการพัฒนาเครือข่ายเพื่อป้องกันพฤติกรรมเสี่ยงทางเพศของเด็กวัยรุ่นในชุมชนโดยการใช้แกนนำวัยรุ่นที่ผ่านการอบรมโปรแกรมพัฒนาแกนนำด้านสุขภาพจัดกิจกรรมรณรงค์ให้ความรู้แก่นักเรียนทั้งหมดในโรงเรียนโดยผ่านกิจกรรมเสียงตามสายกิจกรรมหน้าเสาธงจัดบอร์ดให้ความรู้และกิจกรรมวันพบผู้ปกครองผลของรูปแบบการพัฒนาเครือข่ายพบว่า 1) ค่าเฉลี่ยคะแนนความรู้และทักษะด้านการป้องกันพฤติกรรมเสี่ยงทางเพศของแกนนำด้านสุขภาพหลังได้รับโปรแกรมสูงกว่าก่อนได้รับโปรแกรมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p <. 05) และ 2) ค่าเฉลี่ยคะแนนพฤติกรรมการป้องกันพฤติกรรมเสี่ยงทางเพศของนักเรียนในโรงเรียนหลังได้รับโปรแกรมจากแกนนำด้านสุขภาพในเรื่องความเชื่อเกี่ยวกับการมีเพศสัมพันธ์ความสามารถของตนเองในการปฏิเสธการมีเพศสัมพันธ์ความสามารถของตนเองในการใช้ถุงยางอนามัยการพูดคุยสื่อสารเรื่องเพศกับพ่อแม่และความสะดวกใจในการพูดคุยสื่อสารเรื่องเพศกับพ่อแม่สูงกว่าก่อนได้รับโปรแกรมแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p <. 05) ซึ่งความพึงพอใจในการเข้าร่วมโครงการของนักเรียนอยู่ในระดับสูงและอยู่ในระหว่างการขยายเครือข่ายออกไปสู่โรงเรียนในเขตตำบลข้างเคียง