น้ำเสียจากโรงพยาบาลมักมีการปนเปื้อนสารอินทรีย์ที่มีความเป็นพิษหลากหลายชนิดที่มีการใช้ในห้องปฏิบัติการและ
ห้องตรวจทางการแพทย์ของโรงพยาบาล เช่น ยา สารที่มีกัมมันตภาพรังสีหรือไอโซโทปรังสี ตัวทำละลาย ยาปฏิชีวนะ
และสารฆ่าเชื้อ เป็นต้น ซึ่งก่อให้เกิดผลกระทบต่อระบบบำบัดน้ำเสียของโรงพยาบาล โดยสารเคมีเหล่านี้ส่งผลต่อ
ความสามารถในการย่อยสลายทางชีวภาพของจุลินทรีย์ในระบบบำบัดน้ำเสีย ทำให้เสียสมดุลทางชีวภาพของระบบ
นิเวศวิทยาของจุลินทรีย์ในระบบบำบัดน้ำเสีย และส่งผลต่อความหลากหลายของจุลินทรีย์หรือโครงสร้างของ
ประชากรจุลินทรีย์ รวมถึงการทำงานของจุลินทรีย์ในระบบบำบัดน้ำเสีย

ทั้งนี้สารฆ่าเชื้อที่พบมากในน้ำเสียโรงพยาบาลโดยทั่วไป ได้แก่ โซเดียมไฮโปคลอไรท์  กลูตาอัลดีไฮด์ และ
โพวิโดน-ไอโอดีนซึ่งในงานวิจัยนี้ทำการศึกษาผลของสารฆ่าเชื้อทั้งสามชนิดต่อความหลากหลายของจุลินทรีย์ในระบบ
บำบัดน้ำเสียและประสิทธิภาพของระบบบำบัดน้ำเสีย

ผลงานวิจัยระบุว่า สารฆ่าเชื้อชนิดโซเดียมไฮโปคลอไรท์ จะส่งผลต่อจำนวนของจุลินทรีย์ในระบบบำบัดน้ำเสีย
มากกว่าสารฆ่าเชื้ออีกสองชนิด โดยหากมีการปนเปื้อนสารฆ่าเชื้อดังกล่าวในน้ำเสียเป็นปริมาณมากจะทำให้จุลินทรีย์กลุ่ม
ที่บำบัดไนโตรเจนในน้ำเสียตายลงก่อน จากนั้นจุลินทรีย์กลุ่มที่บำบัดสารอินทรีย์ในน้ำเสียจึงค่อยๆ ตายลงตามไป
ซึ่งจะส่งผลให้ระบบบำบัดน้ำเสียไม่สามารถกำจัดไนโตรเจนและสารอินทรีย์ในน้ำเสียโรงพยาบาลได้ และ
ทำให้ประสิทธิภาพของระบบบำบัดน้ำเสียโรงพยาบาลลดลง ดังนั้นในการควบคุมดูแลระบบบำบัดน้ำเสียของโรงพยาบาล
จึงต้องพึงระวังปริมาณการปนเปื้อนสารฆ่าเชื้อในน้ำเสียของโรงพยาบาล โดยอาจเพิ่มกระบวนการบำบัดขั้นต้น
หรือกระบวนการบำบัดเบื้องต้นทางเคมี เพื่อทำลายฤทธิ์ในการฆ่าเชื้อของสารดังกล่าวก่อนเข้าระบบบำบัดน้ำเสียทาง
ชีวภาพของโรงพยาบาล