วิทยานิพนธ์ (ค.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2539

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาการอบรมเลี้ยงดูเด็กของผู้ปกครองชาวเล ในด้านการส่งเสริมพัฒนาการด้านร่างกาย ด้านจิตใจและอารมณ์ ด้านสังคม และด้านสติปัญญา และศึกษาปัจจัยที่เกี่ยวข้องกับการอบรมเลี้ยงดูเด็กของผู้ปกครองชาวเล ในด้านการส่งเสริมพัฒนาการด้านร่างกาย ด้านจิตใจและอารมณ์ ด้านสังคม และด้านสติปัญญา โดยใช้ระเบียบวิธีวิจัยเชิงชาติพันธุ์วรรณา โดยการสังเกตแบบมีส่วนร่วม และการสัมภาษณ์แบบไม่เป็นทางการจากผู้ปกครองชาวเล. จำนวน 5 ครอบครัว วิเคราะห์ข้อมูลโดยการสร้างข้อสรุปแบบอุปนัย ผลการวิจัยพบว่า ผู้ปกครองชาวเลผู้เป็นแม่ มีบทบาทในการอบรมเลี้ยงดูเด็กชาวเลมากที่สุดและพ่อมีบทบาทน้อย การอบรมเลี้ยงดูส่วนใหญ่เน้นการส่งเสริมพัฒนาการด้านร่างกายมากกว่าพัฒนาการด้านอื่นๆ การอบรมเลี้ยงดูด้านการส่งเสริมพัฒนาการด้านร่างกาย ผู้ปกครองชาวเลเน้นการดูแลให้เด็กรับประทานอาหารอย่างเพียงพอ การดูแลและรักษาพยาบาลเมื่อเด็กเจ็บป่วยตามความเชื่อของตน การอบรมเลี้ยงดูด้านการส่งเสริมพัฒนาการด้านจิตใจและอารมณ์ ผู้ปกครองชาวเลแสดงความรักโดยการอุ้ม กอด และสัมผัสเด็กอย่างสม่ำเสมอ การใช้สื่อพื้นบ้านเพื่อพัฒนาด้านจิตใจและอารมณ์ของเด็กน้อย การอบรมเลี้ยงดูด้านการส่งเสริมพัฒนาการด้านสังคม ผู้ปกครองชาวเลส่งเสริมให้เด็กมีปฏิสัมพันธ์กับบุคคลอื่น และฝึกให้เด็กมีน้ำใจ รู้จักแบ่งปันและมีความสามัคคี การอบรมเลี้ยงดูด้านการส่งเสริมพัฒนาการด้านสติปัญญา ผู้ปกครองชาวเลส่งเสริมให้เด็กเรียนรู้ด้านภาษา ธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม และส่งเสริมให้เด็กมีความคิดสร้างสรรค์ภายใต้ปริบทของชาวเล ปัจจัยที่เกี่ยวข้องกับการอบรมเลี้ยงดูเด็กของผู้ปกครองชาวเล วิเคราะห์ตามทฤษฎีนิเวศวิทยาวัฒนธรรม พบว่า ปัจจัยต่างๆ ที่เกี่ยวข้อง คือ ปัจจัยทางภูมิศาสตร์ ปัจจัยทางระบบครอบครัวและเครือญาติ ปัจจัยทางเศรษฐกิจ ปัจจัยทางสังคม ปัจจัยทางการศึกษา ปัจจัยทางความเชื่อ และปัจจัยทางวัฒนธรรมประเพณี