วิทยานิพนธ์ (อ.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2557

งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อวิเคราะห์และเปรียบเทียบระบบวรรณยุกต์และสัทลักษณะของวรรณยุกต์ภาษาจีนฮากกาถิ่นเฟิงชุ่นที่พูดโดยผู้พูดทวิภาษาจีนฮากกา-ไทยถิ่น ได้แก่ ภาษาไทยถิ่นกลาง (กาญจนบุรี) ภาษาไทยถิ่นเหนือ (เชียงราย) ภาษาไทยถิ่นอีสาน (ขอนแก่น) และภาษาไทยถิ่นใต้ (สุราษฎร์ธานี) และนำไปเปรียบเทียบกับวรรณยุกต์ภาษาจีนฮากกาถิ่นเฟิงชุ่นที่พูดในประเทศจีน ได้ศึกษาเบื้องต้นด้วยการเก็บข้อมูลระบบเสียงจากผู้พูดภาษาจีนฮากกาถิ่นเฟิงชุ่นในกรุงเทพมหานคร พบว่าวรรณยุกต์ภาษาจีนฮากกาถิ่นเฟิงชุ่นประกอบด้วยวรรณยุกต์ในพยางค์เป็น 4 หน่วยเสียง และในพยางค์ตาย 2 หน่วยเสียง จากนั้น ได้เตรียมรายการคำทดสอบวรรณยุกต์เพื่อการวิเคราะห์ด้วยวิธีการทางกลสัทศาสตร์ ซึ่งประกอบด้วยคำทดสอบวรรณยุกต์หน่วยเสียงละ 5 คำ รวมทั้งสิ้น 30 คำ คำทดสอบทุกคำเป็นคำพยางค์เดียวหรือพยางค์ที่ลงเสียงหนักของคำสองพยางค์ ประกอบด้วยพยัญชนะต้นเสียงไม่ก้อง กับสระ /a/ ได้เลือกผู้บอกภาษา ภาคละ 3 คน รวมทั้งสิ้น 12 คน ซึ่งเป็นเพศชาย อายุ 50 ปีขึ้นไป บันทึกการออกเสียงของผู้บอกภาษาโดยให้ผู้บอกภาษาออกเสียงคำในรายการคำทดสอบ 5 ครั้ง แต่ละครั้งได้สลับลำดับคำในรายการคำ และเลือกการออกเสียง 3 ครั้งที่ผู้บอกภาษาออกเสียงได้ดีที่สุด เพื่อวิเคราะห์ค่าความถี่มูลฐานโดยใช้โปรแกรม PRAAT Version 5.3.16 รวมคำทดสอบวรรณยุกต์ที่วิเคราะห์ทั้งหมด 30 (จำนวนคำทดสอบ) x 12 (จำนวนผู้บอกภาษา) x 3 (จำนวนครั้งที่ผู้บอกภาษาออกเสียง) = 1,080 คำ นอกจากนี้ ได้เก็บข้อมูลวรรณยุกต์ภาษาไทยถิ่น 4 ถิ่นที่พูดในจุดเก็บข้อมูลภาษาจีนฮากกาแต่ละจุดเพื่อประกอบการวิเคราะห์ตีความวรรณยุกต์ภาษาจีนฮากกาถิ่นเฟิงชุ่นด้วย เมื่อหาค่าความถี่มูลฐานแล้ว ได้แปลงค่าความถี่มูลฐานเป็นค่าเซมิโทน และนำค่าเซมิโทนของผู้บอกภาษาแต่ละคนในภาคเดียวกันมาหาค่าเฉลี่ยเพื่อแสดงระบบวรรณยุกต์และสัทลักษณะของวรรณยุกต์ในภาษาจีนฮากกาถิ่นเฟิงชุ่นที่พูดในแต่ละภาค ผลการวิเคราะห์แสดงให้เห็นว่า (1) ระบบวรรณยุกต์ภาษาจีนฮากกาถิ่นเฟิงชุ่นที่พูดใน 4 ภาค ไม่มีความแตกต่างกัน และไม่มีความแตกต่างจากภาษาจีนฮากกาถิ่นเฟิงชุ่นในประเทศจีน ดังนั้น สรุปได้ว่าผลการวิจัยไม่เป็นไปตามสมมติฐานที่ตั้งไว้ (2) สัทลักษณะของวรรณยุกต์ภาษาจีนฮากกาถิ่นเฟิงชุ่นที่พูดใน 4 ภาคมีความแตกต่างกันเพียงบางหน่วยเสียง กล่าวคือ วรรณยุกต์ที่ 1 ในพยางค์เป็นมีความแตกต่างในแง่ของระดับเสียงสูงต่ำ และวรรณยุกต์ที่ 2 มีความแตกต่างในแง่ของระดับเสียงสูงต่ำและลักษณะการขึ้นตก ซึ่งวรรณยุกต์เหล่านี้มีความแตกต่างจากวรรณยุกต์ภาษาจีนฮากกาถิ่นเฟิงชุ่นที่พูดในประเทศจีนด้วย แต่พบความคล้ายคลึงกับวรรณยุกต์ภาษาไทยถิ่นเพียงบางหน่วยเสียงในบางภาค ข้อค้นพบในเรื่องสัทลักษณะของวรรณยุกต์จึงไม่เป็นไปตามสมมติฐานที่ตั้งไว้