งานวิจัยนี้มีจุดประสงค์ที่จะศึกษาภาพรวมของงานสถาปัตยกรรมไทย โดยมุ่งศึกษาเกี่ยวกับกระบวนการจัดการการส่งเสริมสถาปัตยกรรมไทยในช่วงปี พ.ศ.2538-ปัจจุบัน (2557) ซึ่งเป็นช่วงเวลาที่รัฐบาลมีความตระหนักถึงปัญหาการขาดแคลนบุคลากรทางด้านสถาปัตยกรรมไทยจึงได้จัดให้มีการผลิตบุคคลากรที่มีความรู้ความเชี่ยวชาญทางด้านสถาปัตยกรรมไทยขึ้นในสถาบันอุดมศึกษา เป็นเวลานานเพียงพอที่จะทำการศึกษาถึงความเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นกับกระบวนการจัดการโครงการอาคารราชการที่มีการนำเอารูปแบบของสถาปัตยกรรมไทยมาปรับใช้ เพื่อสร้างความเป็นเอกลักษณ์ของชาติให้เกิดขึ้น งานวิจัยชิ้นนี้ดำเนินการโดยการรวบรวม ข้อมูลอาคารราชการกรณีศึกษาทั้งจากภาครัฐและภาคเอกชนที่ทำการออกแบบและก่อสร้างขึ้นใหม่ในช่วงเวลาดังกล่าว ที่มีกระบวนการจัดการโครงการที่มีลักษณะงานสถาปัตยกรรมไทยที่แตกต่างกัน โดยทำการสัมภาษณ์จากผู้ออกแบบถึงกระบวนการในการได้มาซึ่งโครงการ แนวความคิดในการออกแบบ และ กระบวนการในการจัดการสถาปัตยกรรมไทย โดยหลังจากทำการศึกษาข้อมูลกรณีศึกษาด้วยการสัมภาษณ์ผู้ออกแบบประกอบกับข้อมูลจากเอกสารหนังสือและทฤษฎีที่เกี่ยวข้อง จึงได้ทำการจัดกลุ่มประเภทของอาคารราชการที่ทำการศึกษาจากกระบวนการจัดการสถาปัตยกรรมไทย แล้วจึงนำมาเรียบเรียงและสรุปประเด็นเพื่อนำไปสอบถามความคิดเห็นและข้อเสนอแนะของกระบวนการในการจัดการสถาปัตยกรรมไทยเพื่อให้เกิดเอกลักษณ์ไทยในอาคารราชการที่เหมาะสม ตลอดจนแนวทางในการส่งเสริมสถาปัตยกรรมไทยในอนาคต จากผู้เชี่ยวชาญทางด้านสถาปัตยกรรมที่เกี่ยวข้องแล้วจึงนำวิเคราะห์และสรุปผลการศึกษา ผลจากการศึกษาแสดงให้เห็นถึงความจำเป็นที่จะต้องมีการจัดการส่งเสริมให้สถาปนิกผู้มีความรู้ความเชี่ยวชาญเฉพาะทางในการออกแบบสถาปัตยกรรมไทย ได้มีส่วนร่วมในกระบวนการดำเนินการออกแบบสถาปัตยกรรมอาคารราชการนั้นจะเป็นปัจจัยหนึ่งที่จะส่งผลดีและส่งเสริมให้ผลงานออกแบบในด้านสถาปัตยกรรมไทยมีประสิทธิภาพมากขึ้น ตลอดจนการผลักดันให้เกิดกระบวนการส่งเสริมสถาปัตยกรรมไทยอย่างมีประสิทธิภาพเพื่อพัฒนามาตรฐานทางวิชาชีพต่อไปได้ในอนาคต

วิทยานิพนธ์ (สถ.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2557