การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาภาวะผู้นำในการจัดการสาธารณภัยของพยาบาลโดยใช้เทคนิคเดลฟาย และศึกษาความเป็นไปได้ของขอบเขตเนื้อหาการส่งเสริมภาวะผู้นำในการจัดการสาธารณภัยของพยาบาล ผู้ให้ข้อมูลเป็นกลุ่มผู้เชี่ยวชาญที่มีประสบการณ์การทำงานด้านสาธารณภัยจำนวน 23 คน ประกอบด้วย ผู้มีส่วนเกี่ยวข้องด้านนโยบายการจัดการสาธารณภัย 2 คน นักวิชาการ/อาจารย์พยาบาล 7 คน ผู้บริหารการพยาบาล 8 คน และผู้ปฏิบัติการพยาบาล 6 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยเป็นแบบสอบถามที่ผู้วิจัยสร้างขึ้น รอบที่ 1 เป็นแบบสอบถาม/แบบสัมภาษณ์กึ่งโครงสร้างชนิดปลายเปิด รอบที่ 2 และรอบที่ 3 เป็นแบบสอบถามมาตราส่วนประมาณค่า 5 ระดับ และเครื่องมือประเมินความเป็นไปได้ในการนำไปใช้ของขอบเขตเนื้อหาการส่งเสริมภาวะผู้นำในการจัดการสาธารณภัยของพยาบาล โดยสอบถามนักวิชาการ/อาจารย์พยาบาล และผู้บริหารจำนวน 5 คน วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติค่ามัธยฐานและค่าพิสัยระหว่างควอไทล์ ค่าเฉลี่ยและส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ผลการวิจัยพบว่าภาวะผู้นำในการจัดการสาธารณภัยของพยาบาล ตามความคิดเห็นที่สอดคล้องกันของกลุ่มผู้เชี่ยวชาญ ประกอบด้วย 3 ด้านหลัก 52 ข้อรายการ ดังนี้ ด้านที่ 1 ความรู้ในการจัดการสาธารณภัย ประกอบด้วย 3 ด้านรอง มี 12 ข้อรายการ ได้แก่ 1) ความรู้ด้านสาธารณภัย 2) ความรู้ด้านการพยาบาลฉุกเฉิน และ 3) ความรู้ทั่วไป ด้านที่ 2 การจัดการสาธารณภัย แบ่งเป็น 4 ระยะ มี 22 ข้อรายการ ได้แก่ 1) ระยะการป้องกันและลดความเสี่ยง 2) ระยะการเตรียมพร้อม 3) ระยะรับสาธารณภัย และ 4) ระยะการฟื้นฟูภายหลังเกิดสาธารณภัย ด้านที่ 3 กลยุทธ์การนำในการจัดการสาธารณภัยของพยาบาล ประกอบด้วย 5 ด้านรอง มี 18 ข้อรายการ ได้แก่ 1) การสื่อสาร 2) การประสานงาน 3) การตัดสินใจ 4) การทำงานเป็นทีม และ 5) การแก้ปัญหา ผลการศึกษาความเป็นไปได้ในการนำไปใช้ของขอบเขตเนื้อหาการส่งเสริมภาวะผู้นำในการจัดการสาธารณภัยของพยาบาล พบว่าขอบเขตเนื้อหาการส่งเสริมภาวะผู้นำในการจัดการสาธารณภัยของพยาบาลมีความเป็นไปได้ในระดับมากที่สุด 5 ด้าน มี 25 ข้อรายการ ดังนี้ 1) ความรู้ด้านสาธารณภัย 2) บทบาทพยาบาลในการจัดการสาธารณภัยทั้ง 4 ระยะ 3) ความรู้ด้านการพยาบาลฉุกเฉิน 4) กลยุทธ์การนำของพยาบาลในการจัดการสาธารณภัย และ 5) การฝึกสถานการณ์จำลองบนโต๊ะ

วิทยานิพนธ์ (พย.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2557