วิทยานิพนธ์ (ค.ด.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2557

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อพัฒนารูปแบบการประเมินทักษะการพูดภาษาอังกฤษของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 โดยใช้แฟ้มสะสมงาน และเพื่อเปรียบเทียบรูปแบบการประเมินทักษะการพูดภาษาอังกฤษของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 โดยใช้แฟ้มสะสมงานด้วยทฤษฎีการสรุปอ้างอิงความน่าเชื่อถือแบบพหุตัวแปร กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการเก็บรวบรวมข้อมูล คือ นักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 จำนวน 34 คน ในกรุงเทพมหานคร ครูผู้สอนวิชาภาษอังกฤษ จำนวน 1 คน และผู้ประเมิน จำนวน 4 คน วิเคราะห์ข้อมูลเพื่อหาค่าสัมประสิทธิ์การสรุปอ้างอิงความน่าเชื่อถือแบบพหุตัวแปร โดยใช้โปรแกรม mGENOVA version 2.1 และทำวิเคราะห์ความก้าวหน้าด้านทักษะการพูดภาษาอังกฤษของนักเรียนโดยการวิเคราะห์ความแปรปรวนแบบวัดซ้ำชนิดทางเดียว ผลการวิจัย พบว่า ขั้นตอนของแฟ้มสะสมงานสำหรับการประเมินทักษะการพูดภาษาอังกฤษของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 ประกอบด้วย 7 ขั้นตอน ดังนี้ 1) ขั้นการวางแผน 2) ขั้นการเตรียมความพร้อมนักเรียน 3) ขั้นการเก็บรวบรวมหลักฐาน 4) ขั้นการติดตามความก้าวหน้า 5) ขั้นการปรับปรุงผลงาน 6) ขั้นการสะท้อนคิด และ 7) ขั้นการจัดแสดงผลงาน ส่วนประกอบของแฟ้มสะสมงาน ประกอบด้วย 3 ส่วน ได้แก่ 1) ส่วนนำ 2) ส่วนเนื้อหา และ3) ส่วนภาคผนวก ภาระงานการพูดในการประเมินจำนวนทั้งสิ้น 4 ภาระงาน ได้แก่ 1) การสัมภาษณ์ (interview) 2) การนำเสนอปากเปล่า (oral presentation) 3) การเล่านิทาน (storytelling) และ4) การบรรยายภาพ (picture description) เกณฑ์การให้คะแนนแบบแยกส่วน (analytic rating scale) มีขอบเขตเนื้อหา 6 ด้าน ได้แก่ คำศัพท์ (vocabulary) การสร้างประโยค (syntax) การเชื่อมโยงเนื้อหา (cohesion) การออกเสียง (pronunciation) บรรลุวัตถุประสงค์ (ideational function) และความคล่องแคล่ว (fluency) ให้คะแนนจาก 1-4 คะแนน ได้แก่ อ่อนมาก อ่อน พอใช้ และดี ตามลำดับ ผลของความก้าวหน้าของความสามารถในทักษะการพูดภาษาอังกฤษของนักเรียนหลังจากใช้แฟ้มสะสมงานการประเมินทักษะการพูดภาษาอังกฤษจากการวัดซ้ำ จำนวน 3 ครั้ง พบว่านักเรียนมีพัฒนาการในการพูดภาษาอังกฤษสูงขึ้นอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 ทั้ง 4 ภาระงาน การศึกษาสัมประสิทธิ์การสรุปอ้างอิงความน่าเชื่อถือของรูปแบบการประเมินทักษะการพูดภาษาอังกฤษของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 โดยใช้แฟ้มสะสมงาน ด้วยทฤษฎีการสรุปอ้างอิงความน่าเชื่อแบบพหุตัวแปร พบว่า สำหรับเกณฑ์การให้คะแนนทักษะการพูดภาษาอังกฤษนั้น ความแปรปรวนของนักเรียนมีขนาดใหญ่ที่สุด เกณฑ์การให้คะแนนที่มีความแปรปรวนมากที่สุดคือ การออกเสียง รองลงมาคือ ความคล่องแคล่ว การบรรลุวัตถุประสงค์ การสร้างประโยค คำศัพท์ และการเชื่อมโยงเนื้อหา ความเที่ยงของคะแนนรวม เมื่อใช้ภาระงาน จำนวน 4 ภาระงาน และ ผู้ประเมิน จำนวน 4 คน พบว่า ค่าสัมประสิทธิ์การสรุปอ้างอิงเชิงสัมพัทธ์ เท่ากับ .846 ส่วนค่าสัมประสิทธิ์การสรุปอ้างอิงเชิงสัมบูรณ์ เท่ากับ .745 รูปแบบการประเมินทักษะการพูดภาษาอังกฤษ พบว่า เมื่อใช้ภาระงานจำนวน 4 ภาระงาน ได้แก่ การสัมภาษณ์ การนำเสนอปากเปล่า การเล่านิทาน และการบรรยายภาพ สามารถใช้ผู้ประเมินจำนวน 2 คน และมีความเที่ยงในการประเมินของคะแนนรวมในระดับที่สูง คือ ค่าสัมประสิทธิ์การสรุปอ้างอิงเชิงสัมพัทธ์ เท่ากับ .939 ส่วนค่าสัมประสิทธิ์การสรุปอ้างอิงเชิงสัมบูรณ์ เท่ากับ .925 สำหรับรูปแบบการตรวจให้คะแนนพบว่า การประเมินที่ผู้ประเมินตรวจให้คะแนนเฉพาะภาระงานมีความน่าเชื่อถือสูงกว่าการให้ผู้ประเมินทุกคนตรวจให้คะแนนซ้ำกันทุกภาระงาน