การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาผลของการใช้รูปแบบเหตุและผลที่มีต่อความสามารถในการให้เหตุผลและการอ่านวิเคราะห์ ของนักเรียนมัธยมศึกษาปีที่ 1 และเปรียบเทียบความสามารถในการให้เหตุผลและการอ่านวิเคราะห์ของนักเรียนที่ได้รับการจัดกิจกรรมการเรียนรู้ภาษาไทยโดยใช้รูปแบบเหตุและผลกับ นักเรียนที่ได้รับการจัดกิจกรรมการเรียนรู้แบบปกติ กลุ่มตัวอย่าง คือ นักเรียนมัธยมศึกษาปีที่ 1 ปีการศึกษา 2555 โรงเรียนวัดทรงธรรม จังหวัดสมุทรปราการ จำนวน 82 คน แบ่งเป็นกลุ่มทดลองซึ่งจัดการเรียนรู้โดยใช้รูปแบบเหตุและผล และกลุ่มควบคุมซึ่งจัดการเรียนรู้แบบปกติ เครื่องมือที่ใช้ในการเก็บรวบรวมข้อมูล ได้แก่ แบบวัดความสามารถในการให้เหตุผลและ การอ่านวิเคราะห์ และเครื่องมือที่ใช้ในการทดลอง คือ แผนการจัดการเรียนรู้ การทดลองใช้ระยะเวลา คือ 8 สัปดาห์ รวม 16 คาบ วิเคราะห์ข้อมูลโดยหาค่ามัชฌิมเลขคณิต (x) ค่าส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน (SD) และทดสอบค่า t (t-test) ผลการวิจัยสรุปได้ดังนี้ 1. กลุ่มทดลองที่ได้รับการจัดการเรียนรู้โดยใช้รูปแบบเหตุและผลมีความสามารถในการให้เหตุผลสูงกว่าก่อนการทดลองอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 3. กลุ่มทดลองที่ได้รับการจัดการเรียนรู้โดยใช้รูปแบบเหตุและผลมีความสามารถในการให้เหตุผลสูงกว่ากลุ่มควบคุมที่ได้รับการจัดการเรียนรู้แบบปกติอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 2. กลุ่มทดลองที่ได้รับการจัดการเรียนรู้โดยใช้รูปแบบเหตุและผลมีความสามารถในการอ่านวิเคราะห์สูงกว่าก่อนการทดลองอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 4. กลุ่มทดลองที่ได้รับการจัดการเรียนรู้โดยใช้รูปแบบเหตุและผลมีความสามารถในการอ่านวิเคราะห์สูงกว่ากลุ่มควบคุมที่ได้รับการจัดการเรียนรู้แบบปกติอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05

วิทยานิพนธ์ (ค.ม.) --จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2555