มาตรฐานลีด 2009 สำหรับพัฒนาชุมชนละแวกบ้าน (LEED 2009 for Neighborhood Development) ได้รับการพัฒนาขึ้นมาในระยะหนึ่งและกำลังเป็นที่ยอมรับในวงกว้าง เพราะให้ความสำคัญตั้งแต่การเลือกที่ตั้งชุมชน ไปจนถึงการออกแบบและองค์ประกอบต่างๆ ภายในชุมชน เพื่อยกระดับคุณภาพชีวิตและสุขอนามัย ควบคู่ไปกับการลดการใช้พลังงานและทรัพยากรธรรมชาติ มีการผลักดันจากนักวิชาการที่จะนำมาตรฐานลีด 2009 สำหรับพัฒนาชุมชนละแวกบ้าน มาใช้ในประเทศไทย ผู้วิจัยจึงสนใจที่จะศึกษาว่าในปัจจุบัน การพัฒนาโครงการจัดสรรที่ดิน โดยเฉพาะโครงการจัดสรรขนาดกลางประเภทบ้านเดี่ยว มีการนำหัวข้อหลักเกณฑ์ใดจากมาตรฐานดังกล่าวมาใช้บ้างแล้ว จากการศึกษาพบว่าในปัจจุบัน โครงการจัดสรรขนาดกลางประเภทบ้านเดี่ยวได้มีการดำเนินการบางประการเป็นไปตามหลักเกณฑ์แล้ว เช่น การเลือกที่ตั้งที่ไม่ส่งผลกระทบต่อพื้นที่สำคัญอย่างพื้นที่ชุ่มน้ำ การจัดให้มีโครงข่ายระบบสัญจรและพื้นที่ส่วนกลางที่เหมาะสม การพัฒนาบนบริเวณที่มีแหล่งประวัติศาสตร์อย่างเหมาะสม เป็นต้น โดยหลักเกณฑ์เหล่านี้ได้รับการดำเนินการเพราะมีข้อกำหนดจัดสรรที่ดินและข้อกำหนดอื่นๆ บังคับไว้แล้ว นอกจากนี้ยังพบอีกว่า มีการดำเนินการบางส่วนได้รับการให้ความสำคัญจากผู้ประกอบการ โดยได้ดำเนินการตรงกับหลักเกณฑ์บางข้อ โดยไม่ได้มีข้อกำหนดใดบังคับ เช่น การจัดให้มีพื้นที่จอดรถมีขนาดเหมาะสม การจัดให้มีองค์ประกอบทางภูมิทัศน์ที่ประหยัดน้ำ การจัดวางอาคารให้เหมาะสมกับทิศทางแสงแดด เป็นต้น จากผลการศึกษาข้างต้นทำให้เห็นว่า มีการดำเนินการตรงตามมาตรฐานลีด 2009 สำหรับพัฒนาชุมชนละแวกบ้านแล้วบางส่วน เหตุที่ไม่สามารถดำเนินการได้ทั้งหมดเพราะบางหลักเกณฑ์ของมาตรฐานดังกล่าวครอบคลุมทั้งพื้นที่ทั้งภายในโครงการและบริเวณโดยรอบ แต่ข้อกำหนดเกี่ยวกับการจัดสรรที่ดินจะบังคับใช้เฉพาะพื้นที่โครงการ นอกจากนี้ยังมีหลักเกณฑ์บางประการมีเนื้อหาที่ขัดกับกระบวนการพัฒนาโครงการ เช่น การมีรายได้ที่หลากหลาย การพัฒนาให้มีการเชื่อมโยงสู่บริเวณโดยรอบหลายเส้นทาง เป็นต้น อีกทั้งยังมีบางหลักเกณฑ์ที่หากจะดำเนินการต้องลงทุนสูง อันได้แก่ การได้รับการรับรองมาตรฐานต่างๆ เช่น มาตรฐานการใช้พลังงานหรือน้ำอย่างมีประสิทธิภาพ ซึ่งผู้อาศัยในโครงการไม่ได้ให้ความสำคัญ ผู้วิจัยจึงเห็นว่าการจะนำมาตรฐานดังกล่าวมาใช้ในประเทศไทย ควรนำเพียงบางประเด็นที่เหมาะสมมาประยุกต์ใช้เท่านั้น

วิทยานิพนธ์ (คพ.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2555