งานวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาความรุนแรงและปัจจัยที่ส่งผลต่อโอกาสของการตกจากที่สูงในโครงก่อสร้างอาคารสูง โดยวิธีการศึกษาระดับความรุนแรงของการตกจากที่สูง ประกอบด้วยการพัฒนารายการของระดับความรุนแรงที่ผู้ประสบอุบัติเหตุได้รับจากการตกจากที่สูง วิเคราะห์ความสัมพันธ์ระหว่างระดับความสูงกับระดับความรุนแรงที่ผู้ประสบอุบัติเหตุได้รับ และประมาณค่าของระดับความรุนแรงที่ผู้ประสบอุบัติเหตุได้รับเป็นเชิงปริมาณ โดยใช้ข้อมูลการเกิดอุบัติเหตุที่เกี่ยวข้องกับการตกจากที่สูงในอดีตในหน่วยงานก่อสร้าง และความคิดเห็นของผู้ที่มีประสบการณ์เกี่ยวข้องกับการตกจากที่สูง จำนวน 17 ราย หลังจากนั้นทำการศึกษาปัจจัย และระดับความสำคัญของปัจจัยที่ส่งผลกระทบต่อโอกาสการตกจากที่สูง โดยการรวบรวม และวิเคราะห์ระดับความสำคัญของปัจจัยโดยใช้การวิเคราะห์เชิงลำดับชั้น (Analytic Hierarchy Process : AHP) จากความคิดเห็นของเจ้าหน้าที่ความปลอดภัยระดับวิชาชีพ 9 ราย ผลการวิจัยพบว่าสามารถแบ่งระดับของความรุนแรงของการตกจากที่สูงเป็น 5 ระดับ คือ ระดับที่ไม่สามารถทำงานได้ชั่วคราว โดยหยุดงานไม่เกิน 3 วัน เทียบเป็นจำนวนวันสูญเสียเทียบเท่า 3 วัน ระดับที่ไม่สามารถทำงานได้ชั่วคราว โดยหยุดงานเกิน 3 วัน เทียบเป็นจำนวนวันสูญเสียเทียบเท่า 400 วัน ระดับที่สูญเสียอวัยวะบางส่วน เทียบเป็นจำนวนวันสูญเสียเทียบเท่า 4,033 วัน ระดับทุพพลภาพ เทียบเป็นจำนวนวันสูญเสียเทียบเท่า 6,000 วัน และระดับเสียชีวิต เทียบเป็นจำนวนวันสูญเสียเทียบเท่า 6,000 วัน ตามลำดับ โดยปัจจัยหลักที่ส่งผลต่อโอกาสการตกจากที่สูง ได้แก่ ปริมาณของเครื่องป้องกันการตก คุณภาพของการติดตั้งและประเภทของเครื่องป้องกันการตก ส่วนปัจจัยรองได้แก่ ความหนาแน่นคนงานและปริมาณพื้นที่ช่องเปิด ซึ่งผลการวิจัยทำให้เห็นความชัดเจนของความรุนแรงและปัจจัยที่ส่งผลต่อการตกจากที่สูง และความสำคัญของการป้องกันการตกจากที่สูงตามที่กฎหมายกำหนด

วิทยานิพนธ์ (วศ.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2555