วิทยานิพนธ์ (ค.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2555

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาประเภทและระดับความเงียบของนักศึกษาในชั้นเรียนวิชาภาษาอังกฤษ 2) ศึกษาตัวแปรอธิบายความเงียบของนักศึกษาในชั้นเรียนวิชาภาษาอังกฤษ และ 3) พัฒนาและตรวจสอบความเหมาะสมของทฤษฎีฐานรากของความเงียบในชั้นเรียนวิชาภาษาอังกฤษ สามารถแบ่งขั้นตอนการวิจัยออกเป็น 3 ระยะได้แก่ ระยะที่ 1 การวิจัยเชิงคุณภาพ กลุ่มตัวอย่างนักศึกษาที่มีลักษณะพฤติกรรมค่อนข้างเงียบและไม่เงียบในชั้นเรียนวิชาภาษาอังกฤษจำนวน 21 คน และกลุ่มอาจารย์ผู้สอนวิชาภาษาอังกฤษเพื่อการสื่อสารจำนวน 6 คน ใช้วิธีการสนทนากลุ่มนักศึกษา การสัมภาษณ์นักศึกษารายกรณี การสัมภาษณ์ผู้สอนและการสังเกตในชั้นเรียน เครื่องมือวิจัยได้แก่ แบบสนทนากลุ่ม แบบสัมภาษณ์นักศึกษาและผู้สอน และแบบสังเกตชั้นเรียน ใช้วิธีการวิเคราะห์ข้อมูลเชิงคุณภาพโดยวิธีการจำแนกประเภทข้อมูล ระยะที่ 2 การวิจัยเชิงปริมาณ กลุ่มตัวอย่างคือนักศึกษาสถาบันอุดมศึกษาทั้ง 3 สังกัด จำนวน 544 คน เครื่องมือวิจัยได้แก่ แบบสอบถามเกี่ยวกับการพูดและแสดงความคิดเห็นในชั้นเรียนวิชาภาษาอังกฤษ วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติการวิเคราะห์ความแปรปรวนแบบทางเดียว (one way ANOVA) และการวิเคราะห์การถดถอยเชิงเส้นพหุแบบกำหนดลำดับขั้น (hierarchical regression analysis) และระยะที่ 3 การวิจัยแบบผสมวิธี เป็นขั้นตอนการพัฒนาทฤษฎีฐานรากโดยนำผลการวิจัยเชิงคุณภาพและเชิงปริมาณมาสนับสนุนร่วมกัน เครื่องมือวิจัยได้แก่ แบบประเมินความเหมาะสมของทฤษฎีฐานราก สรุปผลวิจัยได้ดังนี้ 1) ประเภทของความเงียบในชั้นเรียนวิชาภาษาอังกฤษแบ่งออกได้เป็น 3 ประเภทคือ ความเงียบประเภทไม่รู้ ความเงียบประเภทที่เกิดจากอารมณ์ความรู้สึกและความเงียบประเภทเป็นกลาง นักศึกษามหาวิทยาลัยมีระดับความเงียบในชั้นเรียนวิชาภาษาอังกฤษในระดับปานกลาง เมื่อเปรียบเทียบระดับความเงียบแยกตามสังกัดของมหาวิทยาลัย เพศของนักศึกษา จำนวนปีที่เรียนภาษาอังกฤษมาแล้วจนถึงปัจจุบัน และประสบการณ์การเรียนต่างประเทศหรือทำงานที่เกี่ยวกับการใช้ภาษาอังกฤษ พบว่านักศึกษาต่างมีระดับความเงียบไม่ต่างกัน และเมื่อเปรียบเทียบแยกตามชั้นปี กลุ่มสาขาวิชาที่เรียน ผลการเรียนเฉลี่ยสะสม และผลการเรียนภาษาอังกฤษโดยรวม พบว่านักศึกษามีระดับความเงียบในชั้นเรียนวิชาภาษาอังกฤษแตกต่างกัน 2) ปัจจัยที่ส่งผลต่อความเงียบของนักศึกษาในชั้นเรียนวิชาภาษาอังกฤษประกอบด้วย 4 ปัจจัยได้แก่ ปัจจัยด้านผู้สอน ปัจจัยด้านสภาพแวดล้อมทางกายภาพในชั้นเรียน ปัจจัยด้านเพื่อนในชั้นเรียน และ ปัจจัยด้านผู้เรียน โดยทั้ง 4 ปัจจัยร่วมกันอธิบายความเงียบของนักศึกษาในชั้นเรียนวิชาภาษาอังกฤษได้ร้อยละ 33.7 อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05 3) การพัฒนาทฤษฎีฐานรากใช้ผลการวิจัยเชิงคุณภาพผสมกับผลการวิจัยเชิงปริมาณ และตรวจสอบความเหมาะสมของทฤษฎีโดยผู้เชี่ยวชาญ โดยทฤษฎีที่สร้างขึ้นมีความเหมาะสมและสอดคล้องกับบริบทความเงียบของนักศึกษาไทยในชั้นเรียนวิชาภาษาอังกฤษ