วิทยานิพนธ์ (วศ.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2556

ในงานวิจัยฉบับนี้ ผู้วิจัยทำการศึกษาที่แผนกฉุกเฉินของโรงพยาบาลโรงเรียนแพทย์แห่งหนึ่ง แผนกฉุกเฉินดังกล่าวมีผู้เข้ารับบริการวันละประมาณ 87 ราย จากการศึกษาเบื้องต้นพบว่า ผู้ป่วยฉุกเฉินที่มีความจำเป็นต้องเข้ารับการรักษาต่อที่หอผู้ป่วยจำนวนมากไม่สามารถเข้าหอผู้ป่วยได้ทันทีหลังการรักษาเสร็จสิ้น จึงต้องนอนรอเตียงที่แผนกฉุกเฉินเป็นเวลานาน ปัญหาที่เกิดขึ้นนั้นถือเป็นปัญหาระหว่างแผนก ดังนั้น งานวิจัยฉบับนี้จึงนำเสนอแนวทางการแก้ปัญหาดังกล่าว โดยแบ่งออกเป็น 2 แนวทาง ได้แก่ แนวทางแก้ปัญหาแบบไม่เพิ่มทรัพยากร และแบบเพิ่มทรัพยากร ในแนวทางแก้ปัญหาแบบไม่เพิ่มทรัพยากรที่นำเสนอนั้น ได้แก่ การปรับสัดส่วนเตียงของผู้ป่วยนัดและผู้ป่วยฉุกเฉินในหอผู้ป่วยอายุรกรรมสามัญ การปรับนโยบายการรับผู้ป่วยตามความรุนแรง และการลดระยะเวลารอในหอผู้ป่วย ส่วนแนวทางแก้ปัญหาแบบเพิ่มทรัพยากร ได้แก่ การเพิ่มจำนวนเตียงในหอผู้ป่วยอายุรกรรมสามัญ โดยมีการสร้างแบบจำลองสถานการณ์เพื่อทดสอบผลลัพธ์ที่เกิดขึ้นในแต่ละแนวทาง จากผลการทดลองพบว่า การปรับสัดส่วนเตียงของผู้ป่วยนัดและผู้ป่วยฉุกเฉินนั้นไม่สามารถทำได้ เนื่องจากปัจจุบันสถานะเตียงของหอผู้ป่วยได้อยู่ในจุดที่ทำให้เวลารอของผู้ป่วยนัดและผู้ป่วยฉุกเฉินสมดุลแล้ว การปรับสัดส่วนเตียงเพิ่มเติมจะยิ่งทำให้เวลารอของแผนกใดแผนกหนึ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว การปรับนโยบายการรับผู้ป่วยนั้นจะทำให้เวลาของผู้ป่วยนัดสูงขึ้นมาก จึงสมควรปรับนโยบายหลังจากหอผู้ป่วยสามารถรับผู้ป่วยได้เพิ่มเท่านั้น การลดระยะเวลารอในหอผู้ป่วยเป็นแนวทางที่ทำให้เวลารอของทั้งผู้ป่วยฉุกเฉินและผู้ป่วยนัดลดลงได้ทั้งสองแผนก โดยเฉลี่ย เมื่อลดระยะเวลาครองเตียงได้ร้อยละ 10 จะสามารถลดเวลารอของผู้ป่วยฉุกเฉินได้ร้อยละ 10.6 และผู้ป่วยนัดได้ร้อยละ 12.5 และแนวทางการเพิ่มเตียงนั้นสามารถลดเวลารอเข้าใช้เตียงของผู้ป่วยฉุกเฉินได้ โดยในผลการทดลองได้แสดงความสัมพันธ์ระหว่างจำนวนเตียงที่เพิ่มขึ้นและเวลารอของผู้ป่วยฉุกเฉิน เพื่อให้โรงพยาบาลสามารถนำไปประกอบการตัดสินใจในการเพิ่มทรัพยากรให้เหมาะสม