วิทยานิพนธ์ (ค.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2556

การวิจัยครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) วิเคราะห์ความพึงพอใจของนิสิตนักศึกษาต่อลักษณะการให้คำปรึกษาของอาจารย์ที่ปรึกษาวิทยานิพนธ์จำแนกตามกลุ่มสาขาวิชาและประเภทของหลักสูตร 2) เปรียบเทียบความพึงพอใจของนิสิตนักศึกษาต่อลักษณะการให้คำปรึกษาของอาจารย์ที่ปรึกษาวิทยานิพนธ์จำแนกตามกลุ่มสาขาวิชา และ 3) เปรียบเทียบความพึงพอใจของนิสิตนักศึกษาต่อลักษณะการให้คำปรึกษาของอาจารย์ที่ปรึกษาวิทยานิพนธ์จำแนกตามประเภทของหลักสูตร ตัวอย่างที่ใช้ในการวิจัยคือนิสิตนักศึกษาระดับบัณฑิตศึกษาจากจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยและมหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ จำนวน 308 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย คือ แบบสอบถามตามแนวคิดโมเดลคาโน มีลักษณะเป็นข้อคำถามแบบเลือกตอบ ซึ่งประกอบด้วยข้อคำถามแบบเชิงบวกและเชิงลบโดยผู้วิจัยจำแนกข้อคำถามออกเป็น 2 รูปแบบ คือ การให้คำปรึกษาแบบปล่อยและการให้คำปรึกษาแบบป้อน ค่าความเที่ยงของแบบสอบถามจำแนกลักษณะการให้คำปรึกษาแบบปล่อยมีค่าเท่ากับ .934 แบบสอบถามลักษณะการให้คำปรึกษาแบบป้อนมีค่าเท่ากับ .940 เก็บข้อมูลจากตัวอย่างโดยการแจกแบบสอบถามทางไปรษณีย์ วิเคราะห์ข้อมูลพื้นฐานโดยใช้ค่าเฉลี่ย ร้อยละ วิเคราะห์ข้อมูลเพื่อตอบปัญหาวิจัยโดยใช้รูปแบบการวิเคราะห์ของโมเดลคาโน การวิเคราะห์ตารางไขว้ และการทดสอบไค – สแควร์ ผลการวิจัยพบว่า 1. ความพึงพอใจของนิสิตนักศึกษาต่อลักษณะการให้คำปรึกษาของอาจารย์ที่ปรึกษาวิทยานิพนธ์เมื่อจำแนกตามสาขาวิชาพบว่า การให้คำปรึกษาแบบปล่อยเป็นลักษณะที่นิสิตนักศึกษารู้สึกเฉยๆทั้งนิสิตนักศึกษาสาขาวิทยาศาสตร์และสังคมศาสตร์ ยกเว้นในขั้นตอนการทบทวนเอกสาร/งานวิจัยที่เกี่ยวข้อง และการเสนอโครงร่างวิทยานิพนธ์เป็นลักษณะที่ดึงดูดให้รู้สึกพึงพอใจมากสำหรับนิสิตนักศึกษากลุ่มวิทยาศาสตร์ ส่วนการให้คำปรึกษาแบบป้อนพบว่าเป็นลักษณะที่นิสิตนักศึกษารู้สึกเฉยๆทั้งนิสิตนักศึกษาในสาขาวิทยาศาสตร์และสังคมศาสตร์ เมื่อจำแนกตามประเภทหลักสูตรพบว่า การให้คำปรึกษาแบบปล่อยเป็นลักษณะที่นิสิตนักศึกษารู้สึกเฉยๆทั้งนิสิตนักศึกษากลุ่มในเวลาและนอกเวลาราชการ ยกเว้นในขั้นตอนการเสนอโครงร่างวิทยานิพนธ์เป็นลักษณะที่ดึงดูดให้พึงพอใจสำหรับทั้งนิสิตนักศึกษากลุ่มในเวลาและนอกเวลาราชการ ส่วนการให้คำปรึกษาแบบป้อนพบว่าเป็นลักษณะที่นิสิตนักศึกษารู้สึกเฉยๆทั้งนิสิตนักศึกษาในกลุ่มในเวลาและนอกเวลาราชการ 2. ความพึงพอใจของนิสิตนักศึกษาที่มีต่อลักษณะการให้คำปรึกษาของอาจารย์ที่ปรึกษาวิทยานิพนธ์จำแนกตามสาขาวิชาพบว่า มีความแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 กรณีการให้คำปรึกษาแบบปล่อย (ในขั้นตอนการเลือกหัวข้อวิทยานิพนธ์ การทบทวนเอกสาร/งานวิจัย ที่เกี่ยวข้อง การเสนอโครงร่างวิทยานิพนธ์ การเก็บข้อมูลวิจัย การสรุปผลการวิจัย การเขียนรูปเล่มวิทยานิพนธ์) และกรณีการให้คำปรึกษาแบบป้อน (ในขั้นตอนการทบทวนเอกสาร/งานวิจัยที่เกี่ยวข้อง การวิเคราะห์ข้อมูลวิจัย และการเขียนรูปเล่มวิทยานิพนธ์) 3. ความพึงพอใจของนิสิตนักศึกษาที่มีต่อลักษณะการให้คำปรึกษาของอาจารย์ที่ปรึกษาวิทยานิพนธ์จำแนกตามประเภทหลักสูตรที่เรียนพบว่า มีความแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 กรณีการให้คำปรึกษาแบบปล่อย (ในขั้นตอน การสรุปผลการวิจัย การเขียนรูปเล่มวิทยานิพนธ์) และกรณีการให้คำปรึกษาแบบป้อน (ในขั้นตอนการเลือกหัวข้อวิทยานิพนธ์ และการเขียนรูปเล่มวิทยานิพนธ์)