วิทยานิพนธ์ (พย.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2556

การศึกษาครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาพฤติกรรมการใช้ยาตามเกณฑ์การรักษาของผู้ป่วยจิตเภทที่ใช้สารเสพติด และศึกษาปัจจัยทำนายพฤติกรรมการใช้ยาตามเกณฑ์การรักษา ด้านผลข้างเคียงที่เกิดจากยา ความพึงพอใจในวิธีการได้รับยาเข้าสู่ร่างกาย การรับรู้สมรรถนะแห่งตนของผู้ป่วยจิตเภทในการใช้ยาตามเกณฑ์การรักษา การรับรู้สมรรถนะแห่งตนในการหลีกเลี่ยงการใช้สารเสพติด การรับรู้การแสดงออกทางอารมณ์ของครอบครัว สัมพันธภาพระหว่างผู้ป่วยกับทีมสุขภาพ การมีผู้ดูแลด้านการใช้ยา และปัจจัยด้านอาการทางจิต กลุ่มตัวอย่างคือ ผู้ป่วยจิตเภทที่มีประวัติใช้สารเสพติดที่มารับการรักษาแบบผู้ป่วยนอกของโรงพยาบาลจิตเวช สังกัดกรมสุขภาพจิต จำนวน 128 คน ที่ เครื่องมือที่ใช้ในการเก็บรวบรวมข้อมูลประกอบด้วยเครื่องมือ 10 ส่วน เครื่องมือทุกส่วนได้รับการตรวจสอบความตรงเชิงเนื้อหา โดยผู้ทรงคุณวุฒิ 5 ท่านโดยมีค่าความเที่ยงสัมประสิทธิ์แอลฟาครอนบาคของเครื่องมือทุกชุด เท่ากับ .85, .87, .84, .89, .90, .86, .90, .84, .85 และ .83 ตามลำดับ วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการวิเคราะห์ถดถอยพหุคูณเพิ่มตัวแปรเป็นขั้นตอน ผลการวิจัย สรุปได้ดังนี้ ผลการวิจัยที่สำคัญมีดังนี้ 1. พฤติกรรมการใช้ยาตามเกณฑ์การรักษาของผู้ป่วยจิตเภทที่ใช้สารเสพติด มีคะแนนอยู่ในระดับดี โดยมีค่าเฉลี่ยเท่ากับ 63.62 2. ตัวแปรที่สามารถร่วมทำนายพฤติกรรมการใช้ยาตามเกณฑ์การรักษาของผู้ป่วยจิตเภทที่ใช้สารเสพติด มีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 คือ การรับรู้สมรรถนะแห่งตนของผู้ป่วยจิตเภทในการใช้ยาตามเกณฑ์การรักษา โดยสามารถทำนายได้ร้อยละ 4.0 (R² = .040) สมการทำนายในรูปคะแนนมาตรฐานคือ Z พฤติกรรมการใช้ยาตามเกณฑ์การรักษา = +.200Z การรับรู้สมรรถนะแห่งตนของผู้ป่วยจิตเภทในการใช้ยาตามเกณฑ์การรักษา