วิทยานิพนธ์ (วศ.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2556

งานวิจัยนี้มีจุดประสงค์เพื่อศึกษาสภาวะที่เหมาะสมในการกำจัดซีโอดี ไนโตรเจน และฟอสฟอรัส จากน้ำเสียอาคารโรงอาหาร โดยถังปฏิกรณ์ชีวภาพเมมเบรนแบบคลองวนเวียน ซึ่งมีการเติมอากาศแบบเปิด-ปิดสลับวันเว้นวัน ซึ่งเเบ่งการทดลองออกเป็นสองช่วง โดยช่วงเเรกเดินระบบที่เวลากักพักน้ำ 48 ชั่วโมง และแปรผันค่าอายุสลัดจ์สองค่า คือ 160 วัน และ 80 วัน สำหรับช่วงที่สองมีการเดินระบบที่เวลากักพักน้ำ 24 ชั่วโมง โดยมีการแปรผันค่าอายุสลัดจ์สองค่าตามเดิม จากผลของการเดินระบบถังปฏิกรณ์ชีวภาพเมมเบรนแบบคลองวนเวียนตลอดการทดลองพบว่า เมื่อเดินระบบที่เวลากักพักน้ำ 48 ชั่วโมง อายุสลัดจ์ 160 วัน ประสิทธิภาพการกำจัดซีโอดี ไนโตรเจนทั้ังหมด และฟอสฟอรัสทั้งหมดอยู่ที่ร้อยละ 79.69-95.2 ร้อยละ 89.07-94.28 และ ร้อยละ 81.2-93.97 ตามลำดับ และเมื่อแปรผันค่าอายุสลัดจ์เป็น 80 วัน ประสิทธิภาพการกำจัดซีโอดี ไนโตรเจนทั้ังหมด และฟอสฟอรัสทั้งหมดอยู่ที่ร้อยละ 92.68-99 ร้อยละ 89.21-95.69 และ ร้อยละ 92.92-98.67 ตามลำดับ เมื่อเดินระบบที่เวลากักพักน้ำ 24 ชั่วโมง อายุสลัดจ์ 160 วัน ประสิทธิภาพการกำจัดซีโอดี ไนโตรเจนทั้ังหมด และฟอสฟอรัสทั้งหมดอยู่ที่ร้อยละ 89.15-93.13 ร้อยละ 79.88-94.61 และ ร้อยละ 81.37-96.08 ตามลำดับ และเมื่อแปรผันค่าอายุสลัดจ์เป็น 80 วัน ประสิทธิภาพการกำจัดซีโอดี ไนโตรเจนทั้ังหมด และฟอสฟอรัสทั้งหมดอยู่ที่ร้อยละ 88.89-97.46 ร้อยละ 69.8-86.95 และ ร้อยละ 85.66-91.46 ตามลำดับ โดยภาพรวมของการเดินระบบ เวลากักพักน้ำและอายุสลัดจ์ที่เหมาะสมต่อการกำจัด ซีโอดี ไนโตรเจน และฟอสฟอรัส ของระบบที่ใช้ในการทดลองคือ ที่ 24 ชั่วโมง และ 160 วันตามลำดับ เนื่องจากที่ระยะเวลากักพักน้ำ 24 ชั่วโมง คุณภาพน้ำทิ้งอยู่ในเกณฑ์ที่ยอมรับได้ และเป็นการประหยัดค่าใช้จ่ายในการก่อสร้างระบบในการใช้งานอีกด้วย และที่ค่าอายุสลัดจ์ 160 วัน จะช่วบลดปริมาณการทิ้งสลัดจ์ได้เป็นอย่างมาก นอกจากนี้ปริมาณกรดไขมันระเหย ยังมีความสัมพันธ์กับการจับใช้ฟอสฟอรัส เนื่องจากมีการสะสมฟอสฟอรัสในเซลล์จุลินทรีย์ของส่วนเติมอากาศค่อนข้างมาก โดยมีการใช้กรดไขมันระเหยในส่วนเติมอากาศสูงถึงร้อยละ 70 ดังนั้นระบบถังปฏิกรณ์ชีวภาพเมมเบรนแบบคลองวนเวียน จึงเป็นทางเลือกหนึ่งที่เหมาะสมในการกำจัดซีโอดี ไนโตรเจน และฟอสฟอรัส จากน้ำเสียอาคารโรงอาหาร