การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่ออธิบายมโนทัศน์เกี่ยวกับความกลัวและกลวิธีสร้างความกลัวของผู้สร้างสรรค์ผลงานที่ปรากฏอยู่ในสื่อบันเทิงคดีสยองขวัญแต่ละประเภทของไทย ผ่านการศึกษากลุ่มตัวอย่างสื่อบันเทิงคดีสยองขวัญไทยประเภทต่าง ๆ ในช่วง พ.ศ. 2550-2555 อันได้แก่ นวนิยายสยองขวัญจำนวน 3 ชุด ละครเวทีสยองขวัญจำนวน 1 เรื่อง ภาพยนตร์สยองขวัญจำนวน 7 เรื่อง และละครโทรทัศน์สยองขวัญจำนวน 8 เรื่อง ผลการวิจัยพบว่า มโนทัศน์เกี่ยวกับความกลัวที่ผู้สร้างสรรค์ผลงานนำมาใช้ในสื่อบันเทิงคดีสยองขวัญไทย แบ่งออกเป็น 6 ลักษณะ ได้แก่ มโนทัศน์ว่าด้วยการถ่ายทอดอารมณ์ มโนทัศน์ว่าด้วยการอุปาทาน มโนทัศน์แบบคติชน มโนทัศน์แบบสากล มโนทัศน์ว่าด้วยอิทธิพลจากเอเชียบูรพา และมโนทัศน์ว่าด้วยอิทธิพลจากโลกตะวันตก นอกจากนี้ยังพบว่ามโนทัศน์ว่าด้วยการถ่ายทอดอารมณ์และมโนทัศน์ว่าด้วยการอุปาทาน จะเป็นมโนทัศน์ที่มีลักษณะคู่ขนาน ไม่สามารถเกิดขึ้นพร้อมกัน เนื่องจากมโนทัศน์ว่าด้วยการถ่ายทอดอารมณ์จะเกิดขึ้นเมื่อตัวละครมนุษย์กำลังแสดงความหวาดกลัว ในขณะที่มโนทัศน์ว่าด้วยการอุปาทานจะเกิดในช่วงที่ตัวละครมนุษย์ไม่ได้อยู่ในฉาก ส่วนวิธีการสร้างความกลัวนั้น พบว่าสูตรสำเร็จที่ผู้สร้างสรรค์ผลงานนำมาใช้ในสื่อบันเทิงคดีสยองขวัญไทยทุกเรื่องมีด้วยกันทั้งสิ้น 5 ประการ ได้แก่ การวางโครงเรื่อง ตัวละครผี ตัวละครมนุษย์ ฉากและบรรยากาศ และจังหวะและโอกาส นอกจากนี้ยังพบอีกว่าหัวใจสำคัญของการสร้างความกลัวในสื่อนวนิยายสยองขวัญอยู่ที่การวางโครงเรื่องและการใช้สำนวนภาษา ในขณะที่สื่อละครเวทีสยองขวัญจะเน้นการสร้างความกลัวผ่านการแสดงออกของตัวละครมนุษย์ รวมถึงจังหวะการปรากฏตัวของตัวละครผีที่ทำให้ผู้ชมตกใจ ส่วนในสื่อภาพยนตร์สยองขวัญจะโดดเด่นในเรื่องการนำเสนอความกลัวผ่านรูปลักษณ์ของตัวละครผีและปฏิกิริยาหวาดกลัวของตัวละครมนุษย์ที่มีต่อตัวละครผี และสุดท้ายในสื่อละครโทรทัศน์สยองขวัญจะใช้รูปลักษณ์ของตัวละครผีและคติความเชื่อในสังคมไทยเป็นหลักในการสร้างความกลัว

วิทยานิพนธ์ (นศ.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2555