วิทยานิพนธ์ (วท.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2556

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ (1) เพื่อศึกษาศักยภาพของธุรกิจนำเที่ยวในกรุงเทพมหานคร และ (2) เพื่อเปรียบเทียบความคิดเห็นต่อศักยภาพองค์การระหว่างหัวหน้างานและผู้ประกอบการธุรกิจนำเที่ยว ซึ่งกลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการวิจัยเป็นกลุ่มตัวอย่างจากธุรกิจนำเที่ยวในกรุงเทพมหานคร จำนวนทั้งสิ้น 330 ราย โดยการเก็บข้อมูลในกลุ่มผู้ประกอบการธุรกิจนำเที่ยว จำนวน 165 ราย และหัวหน้างาน หรือเทียบเท่า จำนวน 165 ราย โดยใช้แบบสอบถามเป็นเครื่องมือในเก็บข้อมูล จากนั้นนำข้อมูลที่ได้มาวิเคราะห์หาค่าความถี่ (Frequency) ร้อยละ (Percentage) ค่าเฉลี่ย (Mean) ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน (Standard deviation) และหาค่าที “t” (Independent samples t-test) เพื่อเปรียบเทียบความแตกต่างระหว่างตัวแปร จากนั้นใช้วิธีการสนทนากลุ่ม (Focus Group) โดยมีผู้ทรงคุณวุฒิทางด้านการท่องเที่ยว และกลุ่มผู้ประกอบการธุรกิจนำเที่ยว จำนวน 6 ราย ซึ่งข้อมูลที่ได้ จะมีลักษณะเป็นความคิดเห็นและข้อเสนอแนะ ทางผู้วิจัยได้นำมาวิเคราะห์เชิงคุณภาพ โดยใช้วิธีการวิเคราะห์ใจความสำคัญ (Thematic Analysis) ผลการวิจัยพบว่า 1. ศักยภาพของผู้ประกอบการธุรกิจนำเที่ยวโดยภาพรวมอยู่ในระดับมากในทุกด้าน ได้แก่ ด้านอุปนิสัย (x̅= 4.16) ด้านทัศนคติ (x̅= 4.05) ด้านทักษะ (x̅= 3.91) ด้านความรู้ (x̅= 3.86) และด้านแรงจูงใจ (x̅= 3.84) 2. ศักยภาพองค์การของธุรกิจนำเที่ยวโดยภาพรวม อยู่ในระดับมาก ได้แก่ ด้านจริยธรรมในอาชีพ (x̅= 4.44) ด้านสินค้าและบริการ (x̅= 4.13) ด้านการรายงาน (x̅= 3.94) ด้านการประสานงาน (x̅= 3.93) ด้านการวางแผน (x̅= 3.93) ความพร้อมทางด้านสถานที่ (x̅=3.92) ด้านการวินิจฉัยสั่งการ (x̅= 3.86) ด้านการจัดองค์การ (x̅= 3.80) ด้านการจัดทำงบประมาณ (x̅=3.79) ด้านการจัดการบุคลากร (x̅= 3.60) 3. เมื่อเปรียบเทียบความคิดเห็นต่อศักยภาพองค์การระหว่างหัวหน้างานและผู้ประกอบการธุรกิจนำเที่ยวพบว่า โดยภาพรวมแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 จำนวน 5 ด้าน ได้แก่ ด้านการวางแผน ด้านการจัดองค์การ ด้านการจัดการบุคลากร ด้านสินค้าและบริการ และด้านจริยธรรมในอาชีพ