วิทยานิพนธ์ (ค.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2555

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อพัฒนาแบบฝึกอ่านออกเสียงภาษาไทยตามหลักสัทศาสตร์ สำหรับนักเรียนมัธยมศึกษาปีที่ 1 ที่ใช้ภาษาเขมรถิ่นไทย 2) เพื่อประเมินแบบฝึกอ่านออกเสียงภาษาไทยฯ ที่พัฒนาขึ้น โดยการเปรียบเทียบความสามารถในการออกเสียงภาษาไทยและเจตคติต่อการออกเสียงภาษาไทยของนักเรียน ก่อนและหลังการใช้แบบฝึกอ่านออกเสียงภาษาไทยตามหลักสัทศาสตร์ กลุ่มตัวอย่างในการวิจัย คือ นักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 ที่ใช้ภาษาเขมรถิ่นไทย และมีปัญหาการออกเสียงภาษาไทย ปีการศึกษา 2555 โรงเรียนแนงมุดวิทยา อำเภอกาบเชิง จังหวัดสุรินทร์ จำนวน 20 คน เวลาในการใช้แบบฝึกอ่านออกเสียงภาษาไทยฯ 6 สัปดาห์ รวม 18 ชั่วโมง เครื่องมือที่ใช้ในการเก็บรวบรวมข้อมูล ได้แก่ แบบวัดความสามารถในการออกเสียงภาษาไทย และแบบวัดเจตคติต่อการออกเสียงภาษาไทย วิเคราะห์ข้อมูลโดยหาค่ามัชฌิมเลขคณิต ( ) ค่าส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน (s) และทดสอบ ค่า t (t - test) ผลการวิจัยพบว่า 1) แบบฝึกอ่านออกเสียงภาษาไทยฯ ที่พัฒนาขึ้น มีจำนวนทั้งหมด 20 ชุด ได้แก่ ชุดฝึกอ่านออกเสียงพยัญชนะต้น จำนวน 5 ชุด ชุดฝึกอ่านออกเสียงสระ จำนวน 10 ชุด ชุดฝึกอ่านออกเสียงวรรณยุกต์ จำนวน 4 ชุด และชุดฝึกอ่านออกเสียงประโยคและข้อความ จำนวน 1 ชุด 2) หลังการใช้แบบฝึกอ่านออกเสียงภาษาไทยตามหลักสัทศาสตร์ กลุ่มตัวอย่างมีความสามารถในการออกเสียงภาษาไทยและเจตคติต่อการออกเสียงภาษาไทยสูงกว่าก่อนการใช้อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05