วิทยานิพนธ์ (นศ.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลับ, 2553

ศึกษากระบวนการสื่อสารเพื่อป้องกันการฆ่าตัวตายของผู้ให้การปรึกษาผู้พยายามฆ่าตัวตาย และผู้มีภาวะซึมเศร้าและเสี่ยงต่อการฆ่าตัวตาย รวมทั้งการสื่อสารระหว่างผู้พยายามฆ่าตัวตายและผู้มีภาวะซึมเศร้าและเสี่ยงต่อการฆ่าตัวตายกับบุคคลใกล้ชิด และการรับรู้สัญญาณเตือนก่อนการฆ่าตัวตาย โดยการใช้วิธีวิจัยเชิงคุณภาพ ดำเนินการเก็บข้อมูลด้วยการสัมภาษณ์เชิงลึกกับพยาบาลจิตเวชหรือผู้ให้การปรึกษา พยาบาลเวชปฏิบัติและเจ้าหน้าที่ศูนย์บริการสุขภาพชุมชน อาสาสมัครสาธารณสุข (อสม.) ผู้พยายามฆ่าตัวตายไม่สำเร็จ บุคคลใกล้ชิดผู้พยายามฆ่าตัวตายไม่สำเร็จ ผู้มีภาวะซึมเศร้าและเสี่ยงต่อการฆ่าตัวตาย และบุคคลใกล้ชิดผู้มีภาวะซึมเศร้าและเสี่ยงต่อการฆ่าตัวตาย รวมทั้งการรวบรวมข้อมูลจากเอกสาร และการสังเกตการณ์ ผลการวิจัยพบว่า การสื่อสารเพื่อป้องกันการฆ่าตัวตายมีการถ่ายทอดและเผยแพร่ข้อมูลข่าวสารจากพยาบาลจิตเวชหรือผู้ให้การปรึกษา โดยทำการสื่อสารไปยังผู้ที่มีแนวโน้มในการฆ่าตัวตายในลักษณะบนลงล่าง ซึ่งมีการใช้รูปแบบในการสื่อสารเพื่อป้องกันการฆ่าตัวตาย 3 ลักษณะ คือ การให้การปรึกษาในลักษณะการสนทนาพูดคุย การประชุมและการอบรม และการใช้สื่อในการประชาสัมพันธ์ พยาบาลเวชปฏิบัติและเจ้าหน้าที่ศูนย์บริการสุขภาพชุมชนมีหน้าที่ให้บริการตรวจรักษาเบื้องต้นเท่านั้น ไม่ได้มีบทบาทโดยตรงในการสื่อสารเพื่อให้การปรึกษา และอาสาสมัครสาธารณสุขประจำหมู่บ้าน (อสม.) มีการติดต่อสื่อสารกับผู้มีแนวโน้มในการฆ่าตัวตายในลักษณะการสนทนาพูดคุย และมีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับคนในชุมชน เนื่องจากเป็นสมาชิกในชุมชนเช่นกัน นอกจากนี้ยังพบว่า ผู้พยายามฆ่าตัวตายได้มีการใช้รูปแบบการติดต่อสื่อสารสองทางที่ไม่เป็นทางการ ในลักษณะการสนทนาพูดคุยกับญาติหรือบุคคลใกล้ชิดผู้พยายามฆ่าตัวตาย เช่นเดียวกับผู้มีภาวะซึมเศร้าและเสี่ยงต่อการฆ่าตัวตายที่มีการสื่อสารระหว่างบุคคลกับบุคคลใกล้ชิด โดยใช้รูปแบบการติดต่อสื่อสารสองทางที่ไม่เป็นทางการในลักษณะการสนทนาพูดคุย รวมทั้งการสื่อสารสัญญาณเตือนก่อนการฆ่าตัวตายที่ผู้พยายามฆ่าตัวตายได้กระทำ ก่อนที่จะตัดสินใจฆ่าตัวตายสามารถแบ่งออกได้เป็น 4 ลักษณะ คือ วัจนภาษาทางตรง วัจนภาษาทางอ้อม อวัจนภาษาทางตรง และอวัจนภาษาทางอ้อม