วิทยานิพนธ์ (ศศ.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2549

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาการเลือกรูปแบบการจัดการกับความขัดแย้งของนิสิตไทย และ นักศึกษาอเมริกัน และของผู้ชายกับผู้หญิง กลุ่มตัวอย่างชาวไทยเป็นนิสิตระดับปริญญาตรี และระดับบัณฑิต ศึกษาในหลักสูตรนานาชาติ จากจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย จำนวน 245 คน และกลุ่มตัวอย่างนักศึกษา อเมริกันระดับปริญญาตรีและระดับบัณฑิตศึกษา จำนวน 330 คน กลุ่มตัวอย่างตอบมาตรวัด 2 มาตร คือ มาตรวัดรูปแบบการจัดการกับความขัดแย้งของ Rahim (1983) และมาตรวัดปัจเจกนิยม-คติรวมหมู่ของ Hui (1988) ภาษาที่ใช้ในเครื่องมือวิจัยทั้งหมดเป็นภาษาอังกฤษ ผลการวิจัยพบว่า 1. วัฒนธรรมและเพศมีผลหลัก อย่างมีนัยสำคัญต่อค่านิยมแบบรวมหมู่และแบบปัจเจกนิยม (p<.01) 2. คนไทยมีค่านิยมคติรวมหมู่ (collectivistic value)แตกต่างอย่างมีนัยสำคัญจากคนอเมริกันที่มีค่านิยมปัจเจกนิยม (individualistic value) (p<.001) 3. ผู้หญิงมีค่านิยมรวมหมู่มากกว่าผู้ชาย (p<.001) 4. คนไทยใช้รูปแบบการจัดการกับความขัดแย้ง แบบหลีกปัญหา และยอมตามมากกว่าคนอเมริกัน (pทั้งสองค่า<.001) 5. คนอเมริกันใช้รูปแบบการจัดการ กับความขัดแย้งแบบบูรณาการ ใช้อำนาจ และประนีประนอมมากกว่าคนไทย (pทั้งสามค่า <.001) 6. ผู้หญิง ใช้รูปแบบการจัดการกับความขัดแย้งแบบยอมตาม หลีกหนี และประนีประนอมมากกว่าผู้ชาย (pทั้งสามค่า <.001) 7ผู้ชายมีรูปแบบการจัดการกับความขัดแย้งแบบใช้อำนาจมากกว่าผู้หญิง (p<.001)