วิทยานิพนธ์ (นศ.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2550

การวิจัยนี้เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพ มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษากลยุทธ์ที่ใช้ในการรณรงค์ของโครงการเด็กไทยไม่กินหวาน และกระบวนการรณรงค์ของโรงเรียนที่เข้าร่วมโครงการเด็กไทยไม่กินหวาน รวมถึงปัจจัยเกื้อหนุนและอุปสรรคที่มีผลต่อความสำเร็จของการรณรงค์ ผู้วิจัยดำเนินการเก็บรวบรวมข้อมูลโดยการสัมภาษณ์แบบเจาะลึกผู้บริหารโครงการเด็กไทยไม่กินหวาน เจ้าหน้าที่โครงการ ผู้บริหาร ครู และ ผู้ปกครองของโรงเรียนที่เข้าร่วมโครงการเด็กไทยไม่กินหวาน นอกจากนี้ใช้การสังเกตแบบไม่มีส่วนร่วมในโรงเรียนประกอบการสัมภาษณ์ ผลการวิจัยพบว่า 1.โครงการเด็กไทยไม่กินหวานใช้ยุทธศาสตร์ประสานระหว่าง ภาควิชาการ ภาคประชาชน และภาคนโยบายเพื่อให้เกิดการเปลี่ยนแปลงทางสังคม และใช้กลยุทธ์สาระบันเทิง (Edutainment) ภายใต้กรอบแนวคิดการตลาดสังคม (Social marketing) 2.โรงเรียนที่เข้าร่วมโครงการเด็กไทยไม่กินหวานใช้กลยุทธ์ในการรณรงค์ ได้แก่ กลยุทธ์การให้ความรู้ (Educative Strategies) กลยุทธ์การใช้สื่อผสมผสาน (Integrated Media Strategies) และกลยุทธ์การสนับสนุน (Facilitation Strategies) 3.กระบวนการรณรงค์ของโรงเรียนที่เข้าร่วมโครงการเด็กไทยไม่กินหวาน มีขั้นตอนดังต่อไปนี้ (1) วิเคราะห์สถานการณ์และกำหนดวัตถุประสงค์ (2) กำหนดประเด็น (3) ปฏิบัติและปรับเปลี่ยน และ (4) ประเมินผล โดยมีการนำผลการประเมินกลับเข้าสู่กระบวนการรณรงค์เพื่อการพัฒนาและปรุงโครงการ 4.ปัจจัยเกื้อหนุนและอุปสรรคซึ่งมีปัจจัยภายในและปัจจัยภายนอกโรงเรียนดังนี้ 4.1 ปัจจัยเกื้อหนุนภายในได้แก่ (1) ผู้บริหารโรงเรียนมีวิสัยทัศน์และมีความสามารถในการบริหารงาน (2) ครูมีความใกล้ชิดกับผู้ปกครอง (3) ครูมีความเข้าใจในประเด็นรณรงค์และเอาใจใส่นักเรียน และปัจจัยเกื้อหนุนภายนอก ได้แก่ (1) ผู้ปกครองและชุมชนให้ความร่วมมือ และ (2) องค์กร หน่วยงานภายนอกโรงเรียนให้การสนับสนุน 4.2 ปัจจัยอุปสรรคภายใน ได้แก่ (1) สิ่งแวดล้อมในโรงเรียนเอื้อต่อการให้เด็กกินหวาน (2)โรงเรียนมีกิจกรรมและโครงการรณรงค์อื่นๆมาก (3) ความร่วมมือของบุคลากรในโรงเรียนน้อย (4)โรงเรียนขาดรายได้จากการงดขายอาหารและเครื่องดื่มที่มีน้ำตาล ปัจจัยอุปสรรคภายนอกได้แก่ (1) ร้านค้ารอบโรงเรียนยังจำหน่ายอาหารที่มีน้ำตาลมาก (2) ผู้ปกครองบางส่วนไม่ให้ความร่วมมือ